Tien maanden later...

Het is VRESELIJK lang geleden sinds mijn laatste blog (27 december om precies te zijn: oepsss🙈) maar het kriebelt al een tijdje om weer een keer wat te uploaden, dus daar gaan we😄
 

Winterwonderland in Canada❄️

De winter in Canada bestond heel kort samengevat uit sneeuw, 'cabin life', leren cross-country skiën (= langlaufen, maar cross-country skiën klinkt cooler), schoonmaken op de mooiste plekjes in een winterwonderland, gebroken harten, bedreigd worden door een gekke buurman, knuffelen met de husky van diezelfde buurman (deze twee dingen zouden misschien iets met elkaar te maken kunnen hebben: oeps...😳), heel veel puzzels maken, bevroren rivieren en watervallen, en uiteindelijk het zien smelten van de sneeuw waarbij ALLES in een enorme modderbende veranderde. Het voorjaar was echter wel super lekker en mooi: met-zonder jas cross-country skiën, blauwe luchten, langere dagen, en voor het eerst sinds maanden weer gras zien... 
 

Noorwegen 🇳🇴

Halverwege april ben ik naar Nederland gevlogen om met m'n lieve zusjes en vader mee te gaan op campervakantie naar Noorwegen. Dit was super mooi en gezellig: fjorden, witte stranden met knalblauw water, gletsjers, sneeuw, groene bossen, watervallen, schattige gekleurde houten huisjes, ferry's, en eindeloos veel tunnels: we hebben heel veel moois gezien!
 

Nederland🇳🇱

Vervolgens ben ik een maand in Nederland geweest. Voor het eerst sinds jaren kon ik weer een keer naar Bevrijdingsfestival 'net als vroeger'🧡. Verder heb ik The Green Monkeys eindelijk voor het eerst live gezien met m'n moeder🤩. Daarnaast vooral heel erg genoten van tijd met familie, vrienden, en m'n lieve hond Loki🤍. Paardrijden met Esther, skeeleren (waarbij zelfs mama de skeelers na 20 jaar weer aantrok hihi), een candle light concert in Amsterdam, motorrijden met papa, een dagje strand, een bootje huren op de vecht: allemaal leuke dingen en ik heb dan ook echt genoten van het voorjaar in Nederland💖. 
 

Terug in Canada🇨🇦

Hoewel ik langer in Nederland ben gebleven dan ik van tevoren van plan was en afscheid nemen niet mee viel, kon ik uiteindelijk niet wachten om begin juni weer naar Canada te gaan. Ik had niet echt een plan toen ik wegging, maar ik wist dat ik een woonplek en wat werk had voor sowieso de eerste paar weken. Eenmaal terug in Canada was bijna alle sneeuw van de bergtoppen verdwenen en was de natuur knalgroen geworden. Met nog een jetlag leek het me een goed idee om op dag twee in Canada één van de steilste hikes die ik ooit gedaan heb te doen: ruim 800 meter omhoog in slechts drie kilometer🥵. Uiteindelijk moest ik om de 100 meter op een steen zitten om uit te rusten😂, maar ik heb het gehaald haha. Verder zaten de sokken en schoenen vol met sneeuw, en op de terugweg kwam ik klem te zitten tussen twee rotsen😂, maar ook dat is gelukkig allemaal goed gekomen. Ohja, en op de terugweg ook de eerste (en tot nu toe enige) zwarte beer (inclusief baby) van dit seizoen gespot😍!

Omdat de cabin waar ik in de winter woonde in de zomer aan toeristen wordt verhuurd, moest ik een nieuwe woonplek vinden. Yvonne, een hele lieve vrouw voor wie Iris en ik afgelopen winter schoon hebben gemaakt, had me aangeboden om in één van haar vier cabins te komen wonen. Toen ik daar in juni heen verhuisde had ik een vaag plan dat ik ongeveer een maand in Golden zou blijven, maar nu, halverwege september, woon ik er nog steeds. Toen ik in april uit m'n vorige cabin vertrok was ik super verdrietig dat ik er afscheid van moest nemen, maar ik hou net zo erg van m'n nieuwe cabin! Daarnaast is deze cabin iets dichter bij de 'stad' (10 in plaats van 20 minuten), en stiekem eigenlijk ook veel mooier. Helemaal blij mee dus, en nog steeds elke dag enorm genieten! Wat ook fijn is, is dat ik hier de buurhonden kan knuffelen zonder bedreigd te worden door de buurman. Win-win dus💪🏼😅. 
 

Zomer☀️

Hoewel het afgelopen jaar lang niet altijd even makkelijk is geweest, was de zomer (kan niet geloven dat deze al voorbij is!) geweldig. De zomer was gevuld met hikes, oude en nieuwe vrienden, de gekste avonturen, zwemmen, boating (zo noemen ze dat hier, klinkt wat stoerder dan 'bootje varen'😜), paddle boarden, watervallen, wilde bloemen, mooie uitzichten, meren, rivieren, canyons, een spontaan tripje naar Montana met een wildvreemde (waarbij ik op de terugweg Canada bijna niet meer inkwam en ik zo'n tien jaar van m'n levensverwachting ben verloren door stress en angst😶. Ik moest de douane meneer uiteindelijk een pinky promise doen dat ik Canada binnen een paar maanden weer zou verlaten lol), een rodeo & de nodige cowboy vibes, heel veel nieuwe hondenvriendjes, nog meer hikes, de nodige meerdaagse tripjes met de auto (die wonder boven wonder nog steeds rijdt met inmiddels dik 360000 kilometer op de teller🙏🏼), veel koken en bakken, met een side-by-side de berg op scheuren, kanoën, schilderen, paardrijden, ontelbaar veel kampvuren maken (het liefst met benzine #redneck), en verrassend weinig rook en bosbranden maar juist best veel regen en koelte (wat eigenlijk wel heel erg fijn was).

Het enige wat minder fijn was - lees: verschrikkelijk - waren de muggen. Het was het gesprek van de dag. Je kon amper een ander mens tegenkomen zonder te zeggen hoe vreselijk de muggen wel niet waren dit jaar. Ze lijken nu, halverwege september, eindelijk opgedonderd te zijn, en oh: wat een verademing. Meer dan de helft van de zomer kon je gewoon niet buiten zijn. Het maakte niet uit waar je was, of hoe laat het was: je werd aangevallen door tientallen bloeddorstige muggen. Ze prikken door je kleding heen, zoemen in je oor, en uiteraard jeuken de muggenbulten enorm. Het klinkt misschien super stom, en dat was het ook, maar ze beïnvloeden je dagelijks leven. Niet buiten eten, niet wandelen, en niet van de zon genieten want je wordt levend opgegeten😭. Het flauwe, maar ergens ook wel weer fijne, was dat het vooral in Golden super erg was. Als je een uur welke kant dan ook op reed, waren er veel minder of soms zelfs geen muggen. Golden is geweldig, maar de muggen zouden bijna een reden zijn om er niet te willen wonen... 
 

Bootavonturen in Alberta 🌊

Een goede vriend van mij, Dave, heeft een boot, en halverwege augustus vroeg hij of ik zin had om voor een paar dagen naar de cabin van zijn ouders aan een meer in Alberta te gaan 'to go boating'. We waren al een paar keer eerder op stap geweest met zijn boot in Invermere (een schattig stadje aan een super mooi meer ruim een uur ten zuiden van Golden), en ik vond het elke keer GEWELDIG, dus natuurlijk wilde ik mee! Toen ik uit Golden vertrok om aan de vijf uur durende rit naar één of ander meer in the middle of nowhere in Alberta te gaan, had ik echter nog geen idee wat voor avonturen me te wachten stonden... (ook al had ik het kunnen weten, Dave kennende😂)

We kwamen best laat - het was al donker - aan bij de 'cabin' (lees: een compleet woonhuis in jaren 70 stijl met vier slaapkamers en twee badkamers), en hoewel ik dolgraag het water op wilde, voelde Dave daar niet zo veel voor. Tot het punt dat het eigenlijk tijd was om te slapen, maar we nog even het dek op liepen en zagen dat het meer spiegelglad was en de maan bijna vol😍. Het was al lang na middernacht, maar we moesten en zouden nog even het water op gaan want alles zag er zo magisch uit. Na een uur ofzo rondgedobberd te hebben, wilden we terug gaan maar, je raadt het al: de boot startte niet... We waren maar een klein stukje het meer opgevaren, maar waren in het afgelopen uur super ver bij de cabin vandaan gedreven. Ik opperde om te gaan peddelen, maar Dave moest en zou de boot weer aan de praat krijgen. Ik heb geen idee hoe lang we uiteindelijk op het meer zijn geweest, maar tegen de tijd dat de boot het weer deed, werd het alweer licht...😅. We waren precies op tijd terug bij de cabin om vanaf het dek de zonsopkomst te zien: wauw! Het was het helemaal waard😍. Nu pas kon ik de omgeving goed zien: het was het absoluut tegenovergestelde van de Rockies. Eindeloze kale prairies waar zowaar cactussen groeien, en een super mooi meer. Heel wat anders dan waar ik woon, maar net zo fantastisch, en voor het eerst sinds maanden kon ik de zonsondergang (en dus zelfs zonsopkomst🥲) weer zien! 

Slechts een paar dagen later stond het volgende ongeplande avontuur alweer op het programma. De boot deed het inmiddels weer (dankzij een nieuw onderdeel dat Dave's goede vriend Josh had meegenomen toen hij voor een nachtje naar de cabin kwam), en op een avond besloten we om met de boot naar een strandje te varen, en vandaar een stukje te wandelen. Toen we het strand naderden zagen we een meeuw op het strand die gewond leek te zijn. Dave was al manieren aan het bedenken om het arme beest uit z'n lijden te verlossen (met een peddel z'n schedel inslaan enzo😳), toen ik zag dat de meeuw niet gewond was, maar verstrikt was geraakt in een vislijn + haak. De afgrijselijke haak zat vast in z'n snavel, z'n vleugel en z'n poot. Arm dier🥺. Gelukkig konden we hem bevrijden en eenmaal los vloog hij weg over het meer: mooi moment🙏🏼. Door de meeuw waren we ietwat overhaast van de boot afgesprongen en aan land gegaan, en hoewel ik Dave nog iets hoorde mompelen over de boot verder het strand op trekken, begonnen we zonder dat te doen aan de wandeling...

Nadat we de 'heuvels' op waren gelopen (het zijn niet echt heuvels, maar het meer ligt een stuk lager dan de omliggende prairies, dus we moesten omhoog wandelen zeg maar), hebben we even van het eindeloze uitzicht genoten, om vervolgens weer terug naar de boot te lopen. Er kwam een storm aan en het zou snel donker worden. Ik liep voorop en keek vooral naar de grond (om de cactussen te ontwijken), toen ik Dave ineens hoorde zeggen: 'Oh shit. That's our boat.' Ik keek op en zag een klein streepje midden op het meer ronddobberen. Er was letterlijk niemand anders op het water, dus er was geen twijfel over mogelijk: de boot had ons verlaten... Hoewel ik meestal best wel een positieve, oplossingsgerichte 'go with the flow' en 'het komt wel goed' houding heb, zonk de moed me op dat moment wel even in de schoenen😅. We waren in the middle of nowhere (we waren best een eind het meer opgevaren, en er is letterlijk niets langs de oevers van het meer, behalve kale prairies), het werd donker, er kwam een storm aan, en ons vervoersmiddel was onbereikbaar. We hadden redelijk snel vastgesteld dat zwemmen geen optie was - dat hadden we simpelweg nooit overleefd. Maar gelukkig waren we niet zo erg in the middle of nowhere als ik dacht, want wonder boven wonder waren we vlakbij waarschijnlijk het enige woonhuis dat het meer rijk was.

Nadat we tegen beter weten in gecheckt hadden dat het echt onze boot was die weg was, zijn we - in het schemerdonker en op cactussen stappend - naar het huis gelopen. We hadden geluk want er brandde licht. We klopten op de deur en een oudere man kwam in z'n ondergoed tevoorschijn. De beste man voelde er niet veel voor om de deur voor ons open te doen. Iets wat ik snap want ondanks dat het vooroordelen zijn, ziet Dave er niet bepaald doorsnee uit: van top tot teen gekleed in het zwart, met lang haar, een enorme baard, en overal tatoeages. Niet per se het type waarvoor je om elf uur 's avonds de deur open wil doen, zeker niet als je in de middle of nowhere woont en een oprijlaan van een paar kilometer hebt. Daarnaast hadden we een blaffende hond bij ons (Louie, de hond van Dave's ouders waar hij op aan het passen was). Gelukkig is Louie een labradoodle, dus dat hielp dan wel weer in het ongevaarlijk en onschuldig lijken😂. En volgens mij zie ik er ook wel redelijk vriendelijk uit haha. Nadat de beste man ons verhaal had aangehoord door een dichte deur, bood hij ons gelukkig een lift aan naar de cabin. Als hij dat niet had gedaan, was het idee om via zijn kilometerslange oprijlaan naar de grote weg te lopen, om via daar nog de nodige kilometers terug naar de cabin te lopen. Waarschijnlijk hadden we dan weer de zonsopkomst kunnen kijken bij terugkomst😂. Gelukkig was dit niet het geval, en zodra de beste man en zijn vrouw ons hadden afgezet, barstte het weer los en begon het keihard te regenen. Toen ik dit verhaal een paar dagen later aan Dave's ouders vertelde, die met de kleinkinderen een nachtje naar de cabin kwamen, rolde zijn moeder slechts met haar ogen en zei: 'and that's why I don't go out on the boat with David anymore'😂😂. Ook alle vrienden van Dave die dit verhaal hoorden, reageerden hoofdschuddend en zuchtend (en overigens totaal niet verbaasd) en vroegen mij of ik niet boos of geïrriteerd was. Ik vond het allemaal echter wel leuk en grappig en één groot avontuur: zo maak je nog eens wat mee haha

Ohja, ik vergeet het bijna, maar de volgende dag moesten we de boot natuurlijk zien terug te vinden. Dave had een buurman gebeld met de vraag of we zijn boot misschien konden lenen. Helaas lag die niet in het haventje, maar de buurman wist wel dat een boot van een andere buurman in de haven lag. Hij gaf ons instructies in welke cabin we de sleutels konden vinden, en hij zou de buren laten weten dat we hun boot gingen lenen. De instructies van de buurman opvolgend liepen we naar een A-frame cabin. We vonden de sleutels van de cabin op een andere plek dan de buurman gezegd had, maar kwamen de cabin toch redelijk makkelijk en snel in. De sleutels van de boot waren echter nergens te bekennen. Omdat er geen bereik was, liepen we uiteindelijk terug naar Dave's cabin om de buurman op te bellen en te vragen waar de sleutels precies lagen. Op de terugweg liepen we langs een andere A-frame cabin: bleek dat we in de verkeerde cabin hadden ingebroken en rondgeneusd...😂. Eenmaal in de goede cabin hadden we binnen no time de sleutels van de boot gevonden. Terwijl we naar de haven liepen, begon ik me af te vragen hoe we de twee boten weer terug zouden krijgen met maar één kapitein... Ik had Dave's boot één keer eerder bestuurd, en dat viel totaal niet mee😳. Toen ik Dave er ietwat zenuwachtig naar vroeg negeerde hij de vraag eerst, en mompelde vervolgens iets over de ene boot achter de andere boot slepen, maar ik kreeg het gevoel dat dat niet het plan was dat hij in z'n hoofd had, en zag de bui al hangen... Eenmaal in de fancy boot van de buren duurde het niet lang of we hadden Dave's boot gevonden. Gelukkig heeft Dave totaal geen fancy boot, en hoewel de boot ietwat vast was gelopen op de rotsen, was deze onbeschadigd. Nadat we de boot los hadden gekregen zei Dave dat hij de boot niet zo ver wilde slepen en dat ik één van de boten maar terug moest varen. Ja, daar was ik al bang voor. De fancy boot van de mensen die niet eens wisten dat we er met hun boot vandoor waren, was veel makkelijker te besturen dan Dave's boot, dus die moest ik maar terugvaren. Of ik een keuze had? Nee. Na een vaarles van tien minuten, vond Dave dat ik er wel klaar voor was. Ik wilde eigenlijk echt niet, maar ik had bijzonder weinig te zeggen. Uiteindelijk is het gelukkig goed gekomen, en was het eigenlijk super leuk om in m'n eentje een boot te besturen: weer wat geleerd haha💪🏼

Naast deze gekke avonturen, was het 100% genieten aan het meer. Ik was voor maar drie dagen gekomen, maar kon uiteindelijk een week blijven. We zijn elke dag met de boot het water opgegaan, hebben gezwommen, genoten van de zomer en de zon, kampvuren gemaakt (altijd met benzine: toen ik Dave vroeg of hij wel eens een vuur maakte zonder benzine, lachte hij alleen maar schamper😂), de kustlijnen ontdekt, films gekeken, gelezen, en het super gezellig gehad met de verschillende mensen die tijdens dat weekje langskwamen: Josh (een goede vriend van Dave), Scott (een andere goede vriend van Dave) + zijn gezin, en Mary en Barry (de ouders van Dave) + drie van hun kleinkinderen. Super gezellig, en vooral met Dave's ouders en zijn neefje en nichtjes was het erg fijn en at ik voor het eerst sinds maanden weer aan een volle eettafel vol gelach, geklets, en typisch geruzie tussen broertjes en zusjes🙏🏼. 
 

Herfst🍂

Het is inmiddels alweer een maand later sinds ik begon met het schrijven van dit verhaal, en de zomer is nu echt voorbij. De herfst is/was prachtig, maar is zo langzamerhand ook al hard op weg naar de winter. Zo'n twee weken geleden zat ik nog met 20 graden in een korte broek te genieten van de zon, en het volgende moment was het -8, waren de autoruiten bevroren en komt de sneeuw op de toppen van de bergen steeds dichterbij🥶. Twee weken geleden was ik samen met goede vriendin Kaya voor twee dagen naar de Icefields Parkway geweest (dit is de weg tussen Lake Louise en Jasper, en waarschijnlijk de mooiste weg OOIT), en het duurde niet lang tot we de sneeuw in reden. Winterbanden, snowboots, handschoenen, thermo ondergoed, en een muts waren geen overbodige luxe. Wel was de wereld prachtig met de sneeuw😍. 
 

Nog meer avonturen in Alberta💃🏼

Een ander super leuk ding van de afgelopen weken was een concert van een country zangeres die een Hannah Montana show gaf in een country bar in Calgary (waarschijnlijk de leukste avond van m'n leven🤩). Samen met Kaya en nog twee andere meiden zijn we naar Calgary gereden, hebben we Hannah Montana outfits in de tweedehandswinkel gekocht, keihard meegezongen met Hannah Montana (dit begon al in de Uber, arme chauffeur😅), leren linedancen, en genoten van de country vibes.

Vervolgens ben ik een paar dagen bij Dave in Calgary op bezoek geweest, waarbij we een ander avontuur op het water hebben beleefd: deze keer niet met een boot op een meer, maar met een (eenpersoons!) kayak op een rivier die in deze tijd van het jaar eigenlijk veel te laag staat... We moesten de kayak een hele steile oever aftillen, en ergens in dat proces gleed Dave uit waarbij hij in de bosjes verdween en een paar meter naar beneden rolde (één van de grappigste dingen die ik ooit heb gezien😂). Even later was ik aan de beurt voor een niet zo slim momentje: we waren al best een eindje de rivier af gekayakd, toen ik me realiseerde dat ik m'n autosleutels in de van van Dave had laten liggen (we waren met twee auto's waarbij de ene aan het begin en de andere aan het eind van de kayak route stond, zodat we niet tegen de stroom in terug hoefden te kayaken. Natuurlijk stond mijn auto aan het einde, maar lagen de sleutels in Dave's van, aan het begin van de route...). Dit betekende een heel avontuurlijke 'wandeling' voor mij langs de oever van de rivier, waarbij ik na ruim een half uur terugkwam met doorweekte schoenen, een met modder besmeurde broek, en wild haar dat de hele tijd als freaking sneeuwwitje vast bleef zitten in de bosjes🙄. Toen Dave me zag vroeg hij verbaast wat ik in de vrede gedaan had. Ik zei dat ik via de oever terug was gelopen, en dat daar nou niet bepaald een pad liep. Dave vroeg vervolgens waarom ik niet direct de oever was opgeklommen om via het grind terug te lopen. UHM OMDAT IK NIET WIST DAT DAT KON. Waarom hij dat niet eerder had gezegd, want hij had me immers weg zien lopen via de oever? Omdat hij dit grappiger vond. En bedankt... 
 

Hikes🥾

In de buurt van Golden heb ik verder waarschijnlijk de mooiste hike ooit gedaan, naar Mummery Glacier. Het was super zwaar en steil (op het einde moesten we zelfs met handen en voeten omhoogklimmen), maar het was het helemaal waard want ineens stonden we oog in oog met de gletsjer. Mijn brein kon amper verwerken wat m'n ogen zagen. Steeds als ik denk dat ik alles wel zo'n beetje gezien heb in Canada, beland ik op een plek die alles overtreft. Overal waren knalblauwe ijsgrotten, en de gletsjer strekte zich tientallen kilometers voor ons uit: erg indrukwekkend! Ik was samen met m'n hiking buddy Nicolas, een Belg die deze zomer een workaway deed bij The Browns (een gezin waar ik nu bijna vier jaar mee bevriend ben), en we hebben uiteindelijk zo'n twee uur rondgehangen bij de gletsjer om alles te verkennen. Vooral de ijsgrotten waren super indrukwekkend. We hadden allebei het gevoel dat we heel stil moesten zijn - uit angst voor instorten, uit respect voor de gletsjer, of misschien een beetje van beide - en zonder het afgesproken te hebben liepen we allebei fluisterend en op onze tenen onder het eeuwenoude ijs door. Ook de geluiden van de gletsjer horen was super indrukwekkend, en ik kon het niet laten om van de smeltende ijspegels te drinken en op de ijspegels te knabbelen (tot ik me realiseerde hoe oud dat ijs wel niet moest zijn...🤢). Na afloop zijn we naar The Browns gegaan voor een welverdiend biertje. Toen dochter Kaela Nicholas belachelijk maakte omdat hij zich als een typische toerist gedraagt, maar mij een echte local noemde (iets wat de hele familie vervolgens beaamde) kon mijn dag niet meer stuk haha😇🇨🇦

Een andere memorable hike was een hike bij Lake Louise met Kaya en Nathalia (een vriendin van Kaya die in Banff woont): naast dat deze hike super mooi was, was het ook de meest stressvolle hike ooit omdat we op tijd terug moesten zijn voor een bus die ons naar Moraine Lake zou brengen. Het uitzicht op de top was echter zo mooi dat we alle drie niet weg wilden, en onder het mom van 'de terugweg is altijd sneller dan de heenweg' en 'we hoeven alleen maar naar beneden' begonnen we uiteindelijk veel te laat aan de afdaling, waardoor we genoodzaakt waren om de berg af te rennen😂. Waar de hike in totaal gemiddeld zo'n 4-4,5 uur duurt, hebben we de terugweg in een uur afgelegd. Op het laatste stukje moesten we als in een computerspel tussen de honderden toeristen door zigzaggen, om vervolgens helemaal uitgeput en bezweet (op tijd!!) bij de bus aan te komen en te horen dat deze al vol zat...😭 (gelukkig is het uiteindelijk goed gekomen en zijn we bij Moraine Lake aangekomen, ook al waren Nathalia en ik niet heel erg onder de indruk van dit wereldberoemde meer. Zoals Nathalia zei: 'the water is not even that blue' - tot grote verontwaardiging van Kaya😂.
 

Biblebelt vibes⛪

Een paar weken geleden overkwam me het meeste Nederlandse en typisch GKV-momentje ooit in Canada: ik zat in de kerk en herkende de bijbelkaft van de mensen naast me als een Nieuwe Bijbelvertaling. Ik vroeg aan de man die naast me zat of ze Nederlands waren, en inderdaad: het stel kwam uit Barneveld om precies te zijn. Nadat hij verteld had dat hij en zijn partner op vakantie waren, vroeg hij mij: 'En jij, woon jij hier?'. Ik heb geen idee waar hij dat op baseerde, maar mijn dag kon niet meer stuk omdat hij aannam dat ik hier woon en geen toerist ben haha. Toen zijn vrouw/vriendin er even later aankwam en hij haar vertelde dat ik Nederlands was, had ik een hele enthousiaste (waarschijnlijk Canadese?) reactie verwacht met 1001 geïnteresseerde vragen, maar heel veel meer dan een: 'Oh', kwam er niet uit. Ze haalde nog net niet onverschillig haar schouders op. Was ze super onbeleefd, ongeïnteresseerd, of is dat gewoon Nederlandse nuchterheid die ik ontwend ben? Ik was in ieder geval een beetje in shock haha. De dienst hervatte, en de preek was nog maar net begonnen, of ik zag de beste man naast me vanuit mijn ooghoeken naar zijn broekzak reiken. ZOU DAAR EEN ROL SNOEPJES UIT KOMEN? dacht ik. En jawel hoor. Voor het eerst sinds maanden kon ik weer genieten van een snoepje tijdens de preek😋. 

Iets waar ik ook wel om moest lachen was een mop die de dominee pas vertelde. Elke dienst vertelt hij een mop voordat de kinderen naar Sunday School gaan, en meestal zijn het van die slechte moppen waar je alleen om lacht omdat het zo slecht is. Deze keer moesten de meeste mensen, inclusief ik, echter echt lachen: 

'How do you make water holy?' 

'You boil the hell out of it.' 
 

Verhuisd🐎

Ergens tussen Thanksgiving (dat in Canada op maandag 13 oktober was) en de vrijdag die daarop volgde ben ik verhuisd van de cabin bij Yvonne, naar de cabin op de ranch waar Kaya deze zomer heeft gewoond en gewerkt. Kaya komt uit Duitsland, woont in Colombia en was voor de zomer naar Canada gekomen om als trail guide op een paardenranch te werken. Begin deze zomer raakten we bevriend, en we hebben dan ook de nodige leuke dingen gedaan✨. Toen eind september bleek dat ik plotseling moest verhuizen, kwam het super goed uit dat Kaya (helaas😢) half oktober weer terug zou gaan naar Columbia, wat betekende dat de cabin op de ranch beschikbaar zou zijn. Normaal gesproken wordt deze cabin in de zomer verhuurd aan toeristen, en in de winter niet gebruikt (Kaya had er slechts een paar weken in gewoond omdat ze daarvoor in een caravan woonde die tegen het eind van de zomer wel heel erg koud werd). De eigenaren van de ranch voelden er echter wel wat voor om wat extra hulp in de winter te hebben, en dus kan ik voor een lagere huurprijs dan gemiddeld + hulp met het voeren van de paarden de hele winter in deze super schattige cabin wonen🙏🏼. Het is de leukste tot nu toe! Het is een typische Canadese 'log cabin' (= met boomstammen) met prachtig uitzicht over de paarden en de bergen😍. M'n leven was even een paar weken stressvol omdat ik ineens geen woonruimte meer zou hebben (gelukkig heb ik altijd de auto nog, maar liever niet deze tijd van het jaar🥶) en super druk en hectisch, maar inmiddels ben ik vrijwel helemaal gesetteld in m'n nieuwe cabin en kan ik niet wachten tot er sneeuw ligt en ik hier kan gaan cross country skiën🤩

De laatste paar weken dat Kaya hier was zijn we een paar keer op buitenrit geweest door de Blaeberry Valley (wat nu al bijna vier jaar m'n favoriete plek op aarde is❤️). We hebben de Blaeberry River te paard doorkruist, pootafdrukken van grizzly beren gezien, en knalrode zalm in de rivier gespot. En dat alles terwijl de arenden om ons heen vlogen en zalm aan het vissen waren: wat een droom😭🤩. Het voelde alsof ik in een sprookje leefde: de perfecte combinatie van Brother Bear, Spirit, en Yellowstone. Zo veel om dankbaar voor te zijn🙏🏼. 

Jarig🎂

Op 22 oktober was ik jarig: dit was alweer m'n vierde verjaardag die ik in Canada vierde (ik vind dat ik alleen daarom al permanent residency zou moeten krijgen hier, maar helaas werkt het niet zo). Zowel Kaya als Nicolas waren net uit Golden vertrokken, en Dave was in Calgary, dus ik was een beetje koos-vriendloos op m'n verjaardag. Het was gelukkig super mooi weer en ik besloot om mezelf op een hike te trakteren. Waar de eerste helft van de hike super makkelijk was, merkte ik tijdens de tweede helft toch wel dat ik een jaartje ouder was geworden. Het was echter 100% genieten. Toen ik na afloop van de hike weer terug in Golden was en naar de supermarkt ging, begon er ineens iemand Happy Birthday te zingen: het was Haley, de vrouw bij wie ik vier jaar geleden een workaway heb gedaan. Ik kreeg een hele dikke verjaardagsknuffel van haar, had ik die toch nog te pakken haha. De volgende dag heb ik worteltaart gebakken, en lagen er ineens een bos bloemen + een kaartje + een vers gebakken brood in m'n cabin: van Linda, de eigenaresse van de ranch, en Kaya (die vanuit Colombia tegen Linda had gezegd dat ik jarig was). Zo lief!