~ALASKA~

Grensovergangen🛃
Na ons bibliotheek bezoek in Haines, Alaska waar ik mijn vorige blog heb geschreven en geüpload zijn we naar het noorden gereden via de Haines Highway. Uiteindelijk zijn we via deze weg de grens naar Canada weer overgestoken. We hebben overnacht bij het beginpunt van de wandeling die we de volgende dag zouden doen. Hoewel we op 'maar' 1000 meter hoogte zaten, was het super koud, waren we boven de boomgrens, en lagen er plakkaten sneeuw om ons heen. De hike van de volgende dag was voor de verandering niet super hoog, maar wel heel erg lang: bijna 20 kilometer. We liepen tussen super mooie bergen en uitgestrekte weides richting een gletsjer. We moesten twee keer onze schoenen uit doen omdat we door een ijskoude rivier moesten waden. Vlak voor het eindpunt van de wandeling was er weer een rivier die we over moesten steken. Na lang zoeken naar een goede oversteekplaats, hebben we het uiteindelijk helaas op moeten geven: het water stroomde te hard en was te diep. We zijn een stukje stroomafwaarts gelopen en hadden uiteindelijk alsnog mooi uitzicht op een gletsjer (geen idee of het dé gletsjer was, maar dat maakte niet uit haha). De terugweg was suuuper lang, maar luisterend naar een luisterboek uiteindelijk prima te doen. Moe maar voldaan zijn we uiteindelijk in de auto gestapt om richting Haines Junction te rijden. Hier hebben we aan de oever van een rivier overnacht om de volgende dag weer de 'bewoonde wereld' in te rijden. We hadden zin om even rustig met onze laptops ergens te gaan zitten, maar de internetsnelheid in dit stadje liet dit helaas niet toe haha. Daarom zijn we maar verder gereden totdat we bij Kluane Lake kwamen. Hier zagen we het onverwachte fenomeen van een zandstorm: die hadden we niet zien aankomen. We moesten een grote vlakte oversteken: ooit had hier een gletsjer gelegen, nu was er nog een klein riviertje over dat uitkwam in het meer. Door harde (en hele koude🥶) wind afkomstig van de gletsjer stoof er allemaal zand op en leek het even alsof we door een mini woestijn reden. We hebben een kleine wandeling gedaan, en hebben daarna een mooi plekje bij het meer opgezocht om de rest van de middag te chillen, van de zon te genieten, en een boekje te lezen. De dag daarna hebben we weer flink wat kilometers gemaakt en zijn we eindelijk het 'echte' Alaska ingereden.

Eindelijk 'echt' in Alaska!
We waren amper de grens over (waar we nog even met één voet in Canada en met één voet in de VS hadden gestaan) of het landschap was uitgestrekter dan ooit. Het wegdek werd gelukkig ook een stuk beter. Het laatste stuk van de Alaska Highway in Yukon was echt om te huilen: allemaal gaten, random stukken gravel en enorme hobbels, bobbels en kuilen waardoor de auto soms alle kanten op stuiterde😬. We hadden gelezen dat deze weg er sinds 1942 ligt, en volgens mij hebben ze er sindsdien ook helemaal niets meer aan gedaan🙄. Hoewel het in de VS ook niet altijd geweldig is, lijkt het hier tot nu toe niet zo dramatisch te zijn als in Yukon haha.

Na een korte stop in Tok voor wat boodschappen, zijn we een heel stuk doorgereden richting Valdez, onze volgende bestemming. We waren van plan om meerdere dagen in dit door gletsjers omgeven stadje aan de oceaan te blijven, maar het weer werkte helaas niet mee. Geen idee hebbende van dagen, dachten we: dan gaan we wel weer naar het zwembad (we moesten ook weer nodig douchen), zoeken we een tweedehandswinkel op, en vermaken we ons op die manier wel. Toen we voor de dichte deuren van het zwembad stonden kwamen we erachter dat het zondag was. Tot zover onze plannen voor een regenachtige dag: alles was dicht. We zijn naar een tankstation gereden waar we voor het belachelijke bedrag van 13 dollar per persoon konden douchen. Vervolgens hebben we een kort wandelingetje langs de kust gemaakt: volgens mij was het uitzicht prachtig maar we zagen helemaal niks door het grijze en bewolkte weer. In een depressieve speeltuin hebben we onder een overdekte picknicktafel brood gesmeerd en geluncht. Na een gefaalde zoektocht om ergens gezellig binnen te zitten en wat warms te drinken, hebben we ergens (wederom belachelijk dure) koffie en thee afgehaald, en maar besloten om dezelfde twee uur durende weg die we gekomen waren maar weer terug te rijden. Onderweg zijn we nog gestopt bij een gletsjermeer: het was super grijs en mistig dus we hebben geen gletsjer gezien. Wel dreven er allemaal ijsschotsen op het meer, wat zorgde voor een mysterieuze sfeer in het grijze landschap. Ook zijn we nog gestopt bij twee watervallen langs de weg. Vervolgens zijn we via de Thompson Pass (die prachtig schijnt te zijn, maar geen idee door de mist😂) weer naar Glennallen gereden, waar we de vorige dag getankt hadden, en hebben we de tank daar maar weer volgegooid. Vanaf daar zijn we naar het westen gereden. De omgeving was eerst een beetje saai, maar werd, net als het weer, al snel prachtig: uitgestrekte bossen, groene vlaktes met kleine meren, en in de verte hoge bergen met enorme gletsjers 😍. De bergen kwamen steeds dichterbij en uiteindelijk hadden we voor het eerst sinds ons vertrek uit Calgary zoiets van: ja, hier zouden we wel willen wonen. Het was echt super mooi. We hebben onderweg gekookt en gegeten, en hebben daarna nog een klein wandelingetje met uitzicht op de Matanuska Gletsjer gedaan. Het was een lange dag geweest (doordat het niet echt donker wordt hier, heb je 's avonds vaak geen idee van tijd), dus hebben we de auto na de wandeling snel geparkeerd bij een rivier om te slapen.

Moose!
De dag daarna hebben we Lion Head Mountain beklommen, een kleine berg tussen de grote bergen in de vorm van een leeuwenhoofd. Het was een korte maar steile klim waarbij we in 1,5 kilometer 300 meter stegen en weer super mooi uitzicht op de Matanuska Gletsjer hadden. Na de hike hebben we ergens op een parkeerplaats langs de weg met mooi uitzicht geluncht. Het was super lekker weer, dus we hadden onze stoeltjes erbij gepakt en zaten in het zonnetje te eten. Plotseling hoorde Iris wat in de bosjes aan de andere kant van de vangrail. Ze stond op om te kijken en zag een eland. Ik hoorde het geritsel in de bosjes inmiddels ook en wist niet hoe snel ik in de benen moest komen om alle deuren van de auto dicht te doen om daar vervolgens veilig in te gaan zitten: elanden zijn namelijk dieren waar je veel banger voor moet zijn dan bijvoorbeeld voor beren.

In het geval van een ontmoeting met beren luidt het advies als volgt: als ze rustig zijn, moet je weglopen en afstand creëren. Als een zwarte beer op het punt staat om je aan te vallen moet je agressief terugdoen en het dier wegjagen. Als een grizzly beer je aan wil vallen (dit wil je echt niet), moet je opgekruld op de grond gaan liggen en je nek en buik beschermen. Als de beer je blijft lastig vallen, moet je zo hard als je kan terug vechten. Als je echter een (agressieve) eland tegenkomt, luidt het advies simpelweg dat je weg moet rennen, zo hard als je kan. Zeker als je een mama eland met een jong tegenkomt moet je oppassen en maken dat je wegkomt: elanden zijn echt levensgevaarlijk.

Bijna alle deuren van de auto waren inmiddels dicht en ik stond op het punt om Iris, die nog steeds bij de vangrail stond te kijken, naar binnen te sleuren, maar de eland was alweer verdwenen. Allebei onder de indruk gingen we weer in onze stoeltjes zitten en zeiden we tegen elkaar hoe gevaarlijk elanden eigenlijk wel niet zijn😂. Het duurde niet lang of we hoorden weer geritsel aan de andere kant van de vangrail. Deze keer schoten we allebei overeind en zagen we niet één maar twee elanden: een mama met een baby🥹. Ik weet dat ik net heb verteld hoe gevaarlijk dit kan zijn, maar het was ZO SCHATTIG🥹. De dieren hadden totaal geen oog voor ons, en sjokten, mama voorop en de baby achter haar aan, op hun gemak voor ons langs (met de vangrail ertussen, als een soort veilig voelende barrière). Spannend, maar vooral super leuk en schattig😍.

Die Amerikanen...🇺🇲
We zijn die middag naar Palmer gereden, een wat groter stadje. Hier hebben we boodschappen gedaan, en zijn we even bij de McDonalds gaan zitten voor internet. Vervolgens zijn we naar een camping gereden, in de buurt van de hike die we de volgende dag van plan waren te doen. Helaas zat het weer totaal niet mee. Het had de hele nacht geregend en ook toen we wakker werden regende het. We zijn daarom maar naar Wasilla, een ander stadje in de buurt, gereden om grote boodschappen bij de Walmart te doen. Het was de eerste keer dat we naar een 'echte' Walmart in de Verenigde Staten gingen. En dan ook nog eens in Alaska. Er waren een paar opvallende verschillen met de Canadese versie van de Walmart:
-de aanwezigheid van super veel Amerikaanse vlaggen die overal hingen;
-het gangpad genaamd 'guns', waar tientallen verschillende geweren en munitie verkocht worden alsof het niets is😳;
-de grootte van de verpakkingen van voedsel: die waren echt enorm;
-de 'veterans only' parkeerplaatsen die, zoals normaal gesproken met gehandicapte parkeerplaatsen, het dichtst bij de ingang gelegen zijn;-en de mensen: Amerikanen/inwoners van Alaska zijn een heeeeeel ander soort dan Canadezen. Waar Canadezen bijna overdreven vriendelijk zijn, zijn de meeste mensen hier hard, lomp, luid, onbeleefd, overdreven en niet altijd even pedagogisch verantwoord (zo zagen we een man uithalen naar een jochie dat per ongeluk tegen hem aan botste met z'n karretje. Alsof dat nog niet erg genoeg was, keek de moeder van het joch niet anders op of om). Ook schoppen de mensen in Alaska graag een beetje herrie, en lijken ze te willen dat iedereen hun problemen hoort. Natuurlijk is niet iedereen hetzelfde, en kan je niet alle mensen over één kam scheren. Er zijn ook aardige mensen hier, denk ik tenminste, wij zijn ze nog niet echt tegengekomen... Nee, dat is flauw. Er zijn wel 'aardige' mensen, maar zo anders aardig dan Nederlanders en Canadezen. Je weet hier nooit of ze het ook echt menen, of super nep en overdreven zijn. Wij voelen ons in ieder geval meer op ons gemak bij Canadezen, en voelen ons, wat betreft de mensen, ook veiliger in Canada dan in Alaska. Alsof ze hier toch een beetje gek zijn ofzo...🙈.

Mensen hadden ons van te voren al verteld dat ze in Alaska 'something else' zijn. Nou wil je nooit van dit soort vooroordelen uitgaan, maar ik denk dat ik snap wat ze bedoelen haha. Je hoeft alleen maar naar de kogel doorboorde gaten in verkeersborden etc. langs de weg te kijken om je te realiseren dat deze mensen inderdaad hun eigen ding doen en zijn...

Drukte!? in Alaska
Die avond zijn we Wasilla uitgereden en hadden we voor het eerst echt moeite om een goede overnachtingsplek te vinden. Op elk potentieel plekje stond een bordje met 'no camping'. Uiteindelijk hebben we ergens op een schuin aflopende weg een plekje gevonden. Toen we 's ochtends wakker werden lagen we bijna op het dashboard doordat de auto zo schuin stond😂.

Die ochtend zijn we naar Anchorage, met zo'n 280.000 inwoners de grootste stad van Alaska, gereden. We waren van plan om hier naar een museum te gaan, maar het parkeren was drama en de stad was groot, dus we zijn er maar weer snel uitgereden😅. Uiteindelijk zijn we de Kenai Peninsula, een heel groot schiereiland waar we de komende dagen zouden verblijven, gereden. De weg daarnaartoe was prachtig, maar ook verbazingwekkend druk. We kwamen uiteindelijk langs Portage, waar het Alaska Wildlife Rescue Center (die wij kennen van de serie Alaska Animal Rescue) staat. We zijn het park niet opgegaan, maar vanaf de weg zagen we bizons, rendieren en/of kariboe staan (rendieren zijn de gedomesticeerde versie van caribou: bijna hetzelfde maar niet helemaal, hebben wij geleerd van onze serie haha). Wel super leuk om dit eindelijk in het echt te zien: toen we begonnen met het kijken van de serie, leek Alaska nog zo ver weg, en nu reden we er gewoon!

We zijn een klein stukje verder gereden en kwamen uiteindelijk aan bij Portage Lake en Portage Glacier. Hier hebben we een korte wandeling naar een gletsjer gedaan. Er lag uiteindelijk een super dik pak sneeuw/ijs waar een rivier onder door stroomde. Hierdoor was er een grote boog/grot ontstaan in het ijs, wat heel erg vet was om te zien. We zijn nog een stukje verder over grote stenen en door de grotendeels droge rivierbedding geklauterd en kwamen nog zo'n ijsgrot tegen. Na de wandeling hebben we een duik genomen in een meer om ons te wassen: het water, afkomstig van de omliggende gletsjers, was ijskoud. Verfrissend is een understatement🥶.

Die avond, nacht en ook de volgende dag regende het. We zijn richting Seward gereden waar we het Alaska Sealife Center hebben bezocht. Ook deze dierenopvang locatie is afkomstig van de serie Alaska Animal Rescue. Het was erg leuk en interessant om te zien wat ze hier doen. Ook zagen we Pilot, een zeeleeuw die we kennen uit de serie, eindelijk in het echt: alsof we een beroemdheid zagen 🤩😂. Verder zijn we in Seward, wat echt een heel erg leuk kuststadje is, wat wezen drinken en hebben we souvenirwinkeltjes afgestruind. Tegen de tijd dat we een kampeerplekje hadden gevonden op een uitgedroogde rivierbedding waar tientallen andere campers, caravans en RV's stonden, regende het nog steeds.

De volgende dag hadden de wolken gelukkig plaatsgemaakt voor de zon en een stralende blauwe lucht. We zijn naar de Harding Icefield gehiked: een enorm groot ijsveld op ongeveer 1000 meter hoogte dat zo'n 40 gletsjers in de omgeving voedt. Zoiets hadden we nog nooit gezien. De hike (die verbazingwekkend druk was) liep langs één van deze gletsjers omhoog en leidde naar een uitzichtpunt vanaf waar we op het ijsveld keken: een enorm grote witte vlakte met hier en daar puntige bergtoppen die boven de sneeuw uitstaken: een beetje dat wat je ziet als je in een vliegtuig over een hoog gebergte vliegt, maar dan vlak onder onze neus: super indrukwekkend!

The end of the Road
We zijn de volgende dag richting Homer, een ander kuststadje, gereden. Onderweg zijn we gestopt voor een 'grote schoonmaak': douchen, wassen, en de auto stofzuigen en schoonmaken. Helemaal schoon en fris en inclusief smoothie van de McDonalds zijn we naar de andere kant van de Kenai Peninsula gereden. Iets voor Homer hebben we overnacht op een parkeerplaats langs de kant van de weg. Vanaf hier hadden we super mooi uitzicht over de Cook Inlet, met aan de overkant 'The Four Giants': vier besneeuwde vulkaantoppen die boven de rest van het gebergte uit torenen. De zon zou precies achter de vulkanen ondergaan: perfect om de zonsondergang te kijken dus! In Alaska betekent dat in juli wel dat je moet wachten tot een uur of 11, maar het wachten was zeker de moeite waard!🤩

De dag daarna zijn we naar 'The end of the road' gereden, zoals Homer ook wel genoemd wordt. Homer ligt namelijk aan het eind van de snelweg. Het stadje Anchor Point, dat vlak voor Homer ligt, is zelfs het meest westelijk gelegen stadje van het wegennet van de VS. Toen we 'Lands End' eenmaal bereikt hadden, dat aan het einde van The Spit (een soort lange landtong) lag en we letterlijk niet verder konden rijden, hebben we zelfs een certificaat gekregen als bewijs dat we het einde van de weg bereikt hadden haha💪🏼

We hebben wat winkeltjes bezocht op The Spit, zijn toen het begon te regenen even een museum ingedoken, en tegen de tijd dat het weer opklaarde zijn we naar een wildflower wandeling gereden. Onderweg hadden we super mooi uitzicht op het water met aan de overkant bergen en gletsjers. We hebben de dag vervolgens afgesloten op het strand, waar Iris zelfs nog gezwommen heeft in de Alaskan Gulf (mij niet bellen🥶). Verder hebben we de hele dag door super veel arenden gezien, heel erg vet en echt een top dagje🤩.

All the seasons in one day🌦️
De volgende dag was grauw en grijs. We zijn naar Kenai gereden waar niet heel veel bijzonders te zien of doen was. We hebben een groot deel van de dag doorgebracht in de bieb en we zijn naar de Walmart geweest. Daarna zijn we een heel stuk richting een hike gereden die we de volgende dag wilden doen, maar het was wederom slecht weer met veel regen. Daarom zijn we weer een stukje terug gereden, naar Soldotna, een wat groter stadje. Hier hebben we wat boodschappen gedaan en zijn we langs de garage geweest: de dipstick waarmee je de motorolie af kan lezen zat al weken lang muurvast waardoor we geen idee hadden hoeveel olie er nog in de motor zat. Toen we de auto kochten had deze net nieuwe olie, maar we hebben inmiddels al duizenden kilometers gereden, en de laatste keer dat we de olie konden checken was nog in British Columbia.

Bij de garage waren ze gelukkig super behulpzaam en hadden ze direct tijd om ons te helpen. De dipstick zat echter muur en muur vast. De monteur heeft op de parkeerplaats ruim twintig minuten lang met allerlei stukken gereedschap geprobeerd het ding er van boven uit te peuteren, maar kreeg het niet voor elkaar. Uiteindelijk hebben ze onze auto de garage ingereden om de buis waar de dipstick in zit uit de motor te halen en de dipstick er vanaf de andere kant uit te halen. De monteurs (er waren uiteindelijk twee man voor nodig om dit kleine en lullige onderdeel uit de auto te krijgen) waren erg onder de indruk van hoe vast de dipstick had gezeten haha😅. Als tijdelijke oplossing hadden ze een schroef in de bovenkant van de dipstick geboord, zodat deze niet weer vast kon komen te zitten. Een paar dagen later hebben we in Anchorage een nieuwe dipstick kunnen kopen. Ook weer klaar!

Aan het eind van de middag hebben we nog een korte wandeling gedaan, maar we werden opgegeten door de muggen, dus echt ontspannend was het niet. Vervolgens zijn we nog naar een meer gereden voor een verfrissende duik en een wasbeurt. Tijdens het autorijden luisteren we naast muziek vaak naar luisterboeken. Alleen al omdat die soms zo goed zijn is het heerlijk om auto te rijden. De redelijk grote afstanden die we die dag hadden overbrugd waren dan ook absoluut geen straf, want we konden allebei steeds niet stoppen om naar het luisterboek te luisteren.

De dag daarna was het weer stralend weer en hebben we een hike door de bush gedaan. Het pad was bijna helemaal overwoekerd met planten. Ik werd dan ook gek van hooikoorts, gekriebel, muggen, en de warmte. Het mooie weer, de arenden (zowel de bekende Amerikaanse zeearenden met een witte kop als de bruine steenarenden) die over ons hoofd vlogen en ons kwam joinen tijdens de lunch, en de mooie omgeving maakte heel veel weer goed. Na afloop van de hike zijn we wezen zwemmen in een helderblauwe rivier om de pollen, het zweet, en de jeuk van de muggen weg te wassen. Vervolgens zijn we richting Hope, een klein gold rush stadje, gereden. Hier hebben we overnacht en hebben we de volgende dag een hike met ruim 1000 meter hoogteverschil gedaan. Pittig maar ook echt prachtig! Na afloop hebben we onszelf beloond met een cool drankje en patat op een terrasje midden in het bos.

Het weer in Alaska is super wisselvallig: het is nooit langer dan twee dagen mooi weer, maar gelukkig blijft regen ook nooit lang hangen. Vaak hebben we 1 of 2 dagen mooi weer, om vervolgens 1 of 2 dagen grijs en regenachtig weer te hebben. Zo ook de volgende dag, die we in de bibliotheek van Girdwood hebben doorgebracht. Naast dat het warm en droog is in bibliotheken, is het soms ook gewoon fijn om even rustig en comfortabel te zitten, wifi te hebben, en de laptop te gebruiken (voor het schrijven van blogs bijvoorbeeld😉). De dag daarna werden we aan de voet van de Portage Gletsjer gelukkig weer met een stralende zon wakker. We waren van plan om een hike te doen, maar het was weekend én mooi weer dus het was overal super druk. Door overvolle parkeerplaatsen lukte het uiteindelijk niet om te hiken. Uiteindelijk eindigden we in Anchorage, en omdat hiken er toch niet meer in zat, besloten we maar om wat 'verplichtingen' uit te voeren. Zo hebben we de dipstick gehaald, en moest een achterlicht van de auto vervangen worden. Een super lieve garage-meneer heeft dit gratis en voor niets voor ons gedaan, zelfs toen we een half uur voor sluitingstijd kwamen aankakken met de vraag of hij ons achterlicht kon vervangen. De beste man had onze toch wel frustrerende heen en weer rij dag in één klap helemaal weer goed gemaakt door dit aardige gebaar. We moesten vervolgens weer op zoek naar een slaapplek, maar wisten van de heenweg dat die moeilijk te vinden waren in deze omgeving. Daarom zijn we maar naar de Walmart in Eagle River gereden, om daar op de parkeerplaats te overnachten. 's Avonds hebben we nog wat souvenirs kunnen inslaan, 's ochtends hebben we verse sap en vers fruit gehaald, en we hadden een toilet in de buurt: wat wil je nog meer wanneer je in je auto woont? :D

De dag daarna was weer een 'verplichting' dag: we moesten wassen, douchen, en boodschappen in Palmer doen. Tegen de tijd dat we dit alles hadden afgestreept van ons lijstje en we ruim een half uur de bergen in gereden waren om te hiken sloeg het weer om van zon naar regen (het was immers 1,5 dag mooi weer geweest: hadden we kunnen weten haha). Toen we bij het begin van de hike kwamen, zagen we dat deze afgesloten was: er stonden allemaal hulpdiensten te knipperlichten en er stond een trauma helicopter op de berghelling. We zijn maar weer omgekeerd om nog een nachtje bij de Walmart op de parkeerplaats te slapen, deze keer in Palmer.

De volgende dag, wederom regenachtig, zijn we na even gewinkeld te hebben bij onze favoriete winkel Value Village (een keten in Noord-Amerika met enorme tweedehandswinkels) richting het noorden gereden. De dag daarna, onderweg naar Talkeetna, spotten we voor het eerst Denali / Mount McKinley: met 6194 meter de hoogste berg van Noord-Amerika en de hoogste berg die ik ooit heb gezien 🤩. Denali betekent niet voor niets 'De Hoge': want hij was hoog! In Talkeetna, een schattig stadje met typische Alaska houten winkeltjes, hebben we even rondgestruind, om vervolgens richting Denali National Park te rijden. Onderweg deden we een wandeling met uitzicht op de Ruth Glacier ❤️. Mount McKinley had zich helaas weer verstopt in de wolken, maar het landschap was prachtig: super uitgestrekt, bomen zover je kon kijken, groene velden, en in de verte hoge en puntige bergen.

Into The Wild🏞️
Nadat we de dag daarna zo'n tweehonderd kilometer hadden gereden, met Mount McKinley aan onze linker zijde, kwamen we uiteindelijk aan in het nationale park waar we konden hiken. Hier hebben we de Savage Trail gelopen: wederom een prachtige wandeling met uitzicht over bergen en valleien. Vervolgens hebben we overnacht in de buurt van de Stampede trail. Dit is de trail die 'Alexander Supertramp' in de jaren 90 heeft gevolgd, met als hoofddoel om, na twee jaar door Noord Amerika gereisd te hebben, zich voor een tijdje in de wildernis terug te trekken en 'van het land te leven'. Langs de Stampede Trail vindt hij uiteindelijk een verlaten bus waar hij besluit te gaan wonen. Er is een boek over de reis van deze jonge Amerikaan geschreven, en een gelijknamige film van verschenen, genaamd Into The Wild. Dit is absoluut één van Iris en mijn favoriete boeken en films en een hele dikke aanrader als je het nog niet kent!

Into The Wild fans als wij zijn, zijn we de volgende dag naar de Stampede Trail gereden. Bijzonder om eindelijk op deze plek te zijn, zeker omdat dit verhaal de droom om naar Alaska te gaan enorm heeft gevoed. Terwijl we, met een exemplaar van het boek bij de hand, langs de rand van Denali National Park reden, konden we ons goed voorstellen hoe Alexander zich gevoeld moest hebben en waarom dit land hem zo aantrok. We hebben de fragmenten uit het boek herlezen die zich in deze omgeving afspeelden, en het verhaal kwam helemaal tot leven. We hebben de trail niet gelopen: naast dat deze super lang is, is de bus weggehaald en in een museum geplaatst, zijn er meerdere rivieren die overgestoken moeten worden, en is de trail heel erg slecht onderhouden. Toch was het heel erg vet om deze plek te bezoeken!

Society
Omdat we wisten dat het de komende drie dagen zou gaan regenen, zijn we nog weer 200 kilometer naar het noorden gereden, om in Fairbanks het slechte weer uit te zitten. In de drie dagen dat we in de tweede grootste stad (32.000 inwoners) van Alaska waren, hebben we bezoekjes gebracht aan de bieb, het zwembad, de supermarkt, domino's pizza, het stadje North Pole: het stadje waar het het hele jaar kerst is (zelfs de lantaarnpalen waren in de vorm van zuurstokken), en The Museum of the North (met als hoofddoel om de bus van Into The Wild te zien. Nadat we echter het hele museum rondgestruind hadden, was er geen enkel spoor van de bus. We vroegen aan een museum medewerker waar we de bus konden zien, waarop dezr antwoordde dat dat niet kon omdat de bus tijdelijk in afgesloten opslag stond 😭. Alexander zou het absoluut niet eens zijn met dit soort stom society geneuzel, en wij ook niet. Wat een deceptie en wat een stom museum 🙈😂).

Na deze drie dagen regen, asfalt, bebouwing, en 'society man!' wisten we niet hoe snel we weer terug moesten rijden naar Denali National Park. We zijn hier twee nachten gebleven en hebben twee hele mooie hikes gedaan: naar Mount Healy en de Antler Ridge Trail. Het was prachtig weer, en het was een hele opluchting dat alles eindelijk weer lekker kon luchten en opdrogen: als het regent wordt de auto namelijk super snel heel vochtig, beslaan alle ramen, en drogen dingen als handdoeken, zwemkleding, en theedoeken totaal niet. Het klinkt misschien heel knullig, maar het is toch een dingetje als je in je auto woont haha

Zomer☀️
De dag dat we de Antler Ridge Trail hadden gedaan, besloten we weer richting Fairbanks te rijden, vanaf waar onze route weer verder zou gaan. Waar we de Antler Ridge bijna afgewaaid waren (we zijn letterlijk meerdere keren omgewaaid door de harde en koele wind), steeg de temperatuur terwijl we naar het noorden reden. Het was zowaar 30!! graden. Nou, dat waren we niet meer gewend. En hoe typisch: de hoogste temperatuur tijdens onze reis tot dus toe was op de meest noordelijk plek waar we ooit geweest zijn. Na zo'n twee uur autorijden waren we bij Fairbanks, en konden we niet wachten om ergens in het water te plonsen (onze airco is niet fantastisch, lees: afwezig). We hebben gezwommen bij een soort Oldemeyer geval, en hebben daar vervolgens ook gekookt en gegeten. Naast genieten van het zomerse weer, hadden we het er ook wel een beetje zwaar mee: wie had dat ooit gedacht haha

De terugweg begint
Vanaf Fairbanks zou onze terugweg naar Canada weer beginnen. Omdat we de tijd hadden, besloten we om nog een 'klein' omweggetje door Alaska te maken (een paar honderd kilometer). In plaats van direct naar het oosten, naar de grens met Canada, te rijden, zijn weer eerst nog weer een stuk naar het zuiden gereden. Hierdoor zouden we nog weer een keer door het gebergte de Alaska Range rijden, en daar hadden we wel zin in! We lieten de drukte van de stad al snel achter ons, en voor we het wisten reden we zonder amper nog andere levende zielen tegen te komen in the middle of nowhere. Heerlijk. We zochten een plekje voor de nacht en na 's nachts bijna weggewaaid te zijn (de auto stond de hele nacht enorm heen en weer te schudden door de harde wind) zijn we de volgende dag naar een gletsjer gelopen. De dag daarop hebben we een modderige maar gigantische ijsgrot aangedaan. In onze zoektocht naar deze ijsgrot, stonden we er zonder het door te hebben ineens bovenop: het ijs was overdekt met een laag stenen en zand, met daar boven op begroeiing. Toen we de bult (lees: het ijs) afliepen, realiseerden we ons pas waar we net op hadden gestaan. Erg vet!

Na ons bezoek aan de ijsgrotten zijn we naar Glennallen gereden. Hier kwamen we weer een beetje in de bewoonde wereld. We hebben wat boodschappen gedaan, gedoucht, en gewassen. Na in de buurt van Glennallen overnacht te hebben, zijn we de volgende dag naar Tok gereden en was het cirkeltje rond: dit was namelijk de eerste stad die we tegenkwamen toen we vanuit Yukon Alaska in reden. Vanaf Tok zijn we de volgende dag via Chicken (nee, dat is geen grapje🐔) naar het noordoosten gereden, om in tegenstelling tot de heenweg deze keer de noordelijke grens naar Canada over te steken. Het laatste stukje Alaska waar we via de 'Top of the World Highway' doorheen naar Canada reden was weer prachtig en precies zoals we het ons van te voren hadden voorgesteld: wild, uitgestrekt, en extreem rustig. Het was precies vier weken geleden dat we het 'echte' Alaska waren binnengereden en we hebben echt volop genoten. Hoewel we er naar uitkeken om terug te gaan naar Canada, deed het toch best een beetje pijn om Alaska achter ons te laten. Ons 'Alaska Avontuur' zat erop. Gelukkig is de rest van ons avontuur nog lang niet voorbij, want vanaf het moment dat we Canada weer in waren gereden, hadden we nog zo'n drie weken de tijd om weer via Yukon en British Columbia naar Alberta terug te reizen.

We waren amper de grens over, of we werden al geconfronteerd met een ietwat ongewenste avontuurlijke situatie. Laten we zeggen dat onze auto het kennelijk niet geweldig vond om weer terug te zijn in Canada, of dat het arme ding gewoon geen fan is van de Top of the World Highway (wat grotendeels een gravelroad is)...

Maar daarover in een volgend verhaal meer! Deze is alweer lang genoeg geworden haha