Back in The Blae🌲

Nederland🇳🇱🧡

Na vier weken Nederland was het tijd om afscheid te nemen en weer op reis te gaan. Het was fijn om weer even terug te zijn en ik heb dan ook genoten van de twee geweldige bruiloften waarvoor we in eerste instantie terugkwamen. Daarnaast was het super fijn om tijd met familie door te brengen, af te spreken met vriendinnen, nog een beetje te werken bij het Streekhuus en collega's weer te zien, en te genieten van de luxe die komt kijken bij het wonen in een huis (denk daarbij aan op een bank zitten, onbeperkt warm en stromend water, een grote koelkast en vriezer, altijd een wc in de buurt die ook nog eens doortrekt, en aan een tafel of bureau kunnen zitten).

Reis naar Canada: handbagage struggles en huilende baby's 🎒👶🏼

Op 4 oktober heb ik afscheid genomen van de fam, en heeft Iris me opgehaald uit Hardenberg. De volgende ochtend vroeg zijn we vanuit Zutphen met de auto naar Schiphol gereden. Daar wachtten Rolf en Jesper, de vader en het broertje van Iris, op ons. Rolf was in Leiden, waar Jesper woont, en zou met de auto weer teruggaan naar Zutphen. Ideaal voor ons. Na nog even koffie gedronken te hebben, zijn we door de beveiliging gegaan. We hadden alleen handbagage mee en omdat we eerst met een super goedkope vliegtuigmaatschappij naar Edinburgh vlogen, mochten we maar één kleine tas per persoon mee. Om alles mee te krijgen was ik de vorige dag al langs de slagerij van mijn ooms geweest om mijn kleding te vacumeren om ruimte in m'n tas te besparen😅. M'n tas heeft nog nooit zo vol gezeten, maar hij kon uiteindelijk dicht💪🏼. Eenmaal bij de beveiliging bleek dat Iris' tas nog voller zat: tot twee keer toe moesten er spullen uit omdat zelfs de hypermoderne röntgenapparaten op Schiphol niet goed in haar tas konden kijken😂. Zowel ik als de medewerker op Schiphol vond dit hilarisch haha

Uiteindelijk was het gelukt en konden we na de paspoortcontrole richting onze gate lopen. We hebben nog een Nederland-sticker gekocht voor op onze auto in Canada en waren toen helemaal klaar voor vertrek. Binnen no time waren we in Schotland, waar we eerst door de douane en vervolgens weer door de beveiliging moesten. Deze keer werd ook mijn tas eruit gepikt en kon ik Iris helaas niet zo hard uitlachen om haar overvolle tas🙈. Na een natje en een droogje bij de gate, konden we al snel boarden en voor we het wisten waren we onderweg naar Calgary🇨🇦. 

De vlucht van ongeveer 7,5 uur had prima kunnen zijn, als er geen baby's aan boord waren geweest🙄. Toen we gingen zitten constateerden we al ietwat chagrijnig dat we achter zo'n klein wezentje zaten. En dat hebben we geweten. Wat een herrie. En als dat kind niet aan het krijsen was, deed één van de andere ontelbaar aanwezige baby's aan boord dat wel. Zo erg hadden we het allebei nog nooit meegemaakt😭😂. 

Touchdown in Canada: regelrecht naar de bergen! 🍁🏔️

Eenmaal in Calgary konden we, zonder onze werkvisums te hoeven laten zien, snel doorlopen bij de douane en de huilende baby's achter ons laten bij de bagageband. We zijn met een Uber naar Dave's (die ons ondertussen een berichtje had gestuurd met 'welcome home'🥲) huis gereden, waar we in één streep naar onze geliefde auto zijn gelopen die trouw op ons stond te wachten❤️. We waren in de veronderstelling dat Dave op de dropzone was om te skydiven, maar ineens hoorden we geluiden uit zijn garage komen: de arme man schrok zich kapot van ons😂 maar was blij ons nog even te zien: hij stond namelijk op het punt om naar de dropzone te gaan. We pakten onze boodschappen en autosleutels uit zijn huis en liepen terug naar de auto die na vier weken stilstand nog keurig startte💪🏼. Na de olie gecheckt te hebben en de banden weer op spanning gebracht te hebben konden we er weer tegenaan🤩. Na een korte stop bij de Walmart in Okotoks voor boodschappen zijn we direct naar de Kananaskis, een super mooi gebied in de Rockies, gereden. De zon scheen, de lucht was blauw, we waren weer herenigd met ons autootje, de herfst kleurde de bomen prachtig geel, en de bergen kwamen steeds dichterbij: we zijn weer in Canada!❤️

Herfst en hikes 🍂🥾

De volgende dag zijn we, na ontbeten te hebben in het zonnetje op een prachtig plekje, verder de bergen ingereden om te hiken. Het was een super mooie dag en de omgeving was geweldig. De hike was ook fantastisch. We liepen gestaag omhoog tussen de geel gekleurde bomen met af en toe een opening in de bomen of een kale helling met prachtige uitzichten over de bergen. Uiteindelijk werd het wat steiler en merkte vooral ik dat mijn hike conditie enigszins afwezig was. In combinatie met een jetlag viel het tweede deel van de hike dan ook niet mee😂. De struggle was het gelukkig helemaal waard. Uiteindelijk liepen we over een bergkam en kwamen we langs drie super mooie bergmeren, de Pickle Jar Lakes. Er lag zelfs wat sneeuw op sommige plekken. Het pad liep dood bij een vierde meer, waar we geluncht hebben met uitzicht op rotsachtige bergwanden. Super vet, maar het was hier ook super koud, dus we zijn na een korte stop weer teruggelopen richting de auto, de warmte in. 

Vervolgens zijn we doorgereden naar het informatiecentrum om een park pas te kopen en water bij te vullen. De medewerker achter de balie vertelde ons dat een mama beer met drie jonkies de hele dag door te zien was in het veld achter het informatiecentrum. We liepen naar het uitzicht dek en al snel zagen we de vier grizzly's druk bezig zich vol te proppen voor hun winterslaap. Echt fantastisch om te zien🤩. 

We zijn daarna doorgereden tot we de Kananaskis weer achter ons lieten om de nacht gratis door te kunnen brengen buiten het park. De dag daarna hebben we weer een hike gedaan. Het was wederom super mooi weer en de hike bestond uit gele bomen en prachtige uitzichten over de bergen en prairies van Alberta. In de buurt van de hike hebben we vervolgens een plekje gevonden om te overnachten, vanaf waar we uitzicht hadden over een rivier en de gele en groene beboste heuvels en bergen. Die avond hebben we het noorderlicht weer gezien. Terwijl we met onze hoofden uit de auto hingen om verder warm onder de dekens te kunnen liggen, liep er plotseling iets op zo'n tien meter afstand voorbij. Ik zag alleen iets kleins en wits, en dacht dat het een konijn ofzo was, maar dat witte vlekje was de staart en kont van een enorm groot hert😂. Toen ik even later buiten de auto stond rende er vlakbij weer iets voorbij. Deze keer zag ik direct dat het groot was (waarschijnlijk weer een hert) en wist ik niet hoe snel ik de auto in moest springen😂. 

Terug naar de bewoonde wereld🏙️

De volgende dag zijn we naar Calgary gegaan waar we boodschappen moesten doen en het één en ander moesten regelen. Tweedehandswinkel, supermarkt, de Canadese versie van DigiD aanvragen, achter onze autoverzekering aan, douchen, andere simkaart kopen omdat mijn Canadese simkaart nooit echt had gewerkt, buthane gas om op te koken kopen wat overal in deze miljoenenstad uitverkocht leek te zijn, tanken, etc. etc. Uitgeput en leeggezogen door de grote stad zijn we 's avonds naar ons vaste 'Calgary plekje' net buiten de stad langs de rivier gereden om daar te overnachten. 

Schilderen, schilderen, en nog meer schilderen...👩🏼‍🎨🖌️

De volgende dag was de eerste dag van een bijna twee week durende schildersessie. De ouders van Dave, die naast hem wonen, hadden namelijk de nodige hekken die geschilderd moesten worden. Deze hekken stonden om lama's heen, dus dat betekende dat we hilarisch gezelschap hadden tijdens ons werk. Ondanks dat het elke dag super mooi en zonnig weer was, kon dit ieder moment omslaan naar kou en sneeuw en dus hebben we dag in dag uit geschilderd tot het te koud werd voor de verf. Na tien dagen non-stop hekken schuren en verven braken er (gelukkig voor ons😅) twee koude dagen aan waardoor we eindelijk vrij waren. Op de eerste dag hebben we alsnog een paar uur gewerkt (voor hekken schuren maakt het niet uit dat het koud is🥲), en de tweede dag hadden we eindelijk een hele dag vrij. We zijn naar een zwembad met bubbelbad geweest, maar dit hele zwembad bleek een enorme deceptie te zijn met alleen maar oude mannetjes die niets anders in het zwembad deden dan kijken naar andere bezoekers😳. We zijn hier dus snel weer weggegaan, en hebben nog wat tijd doorgebracht in een bibliotheek. De volgende dag bestond weer uit verven, maar na een paar dagen sloeg het weer dan toch echt om. De ene dag was het nog zonnig en zo’n 20 graden, en de volgende dag (21 oktober, de dag voor mijn verjaardag) begon het te sneeuwen…❄️

Verjaardag en naar Golden🥳💛

We waren van plan om mijn verjaardag in Radium Hot Springs, een stadje in de Rockies met natuurlijke warmwaterbronnen, door te brengen en daar op de 21e al heen te rijden, maar in verband met de aanhoudende sneeuw besloten we uiteindelijk om in Dave’s warme huis te blijven. Hij was al naar Golden vertrokken (een klein stadje in de Rockies waar Dave een airbnb heeft en waar we hem de komende weken zouden helpen) dus we waren heerlijk home alone. Na zoveel dagen buiten werken was het eigenlijk ook wel heerlijk om de hele dag niks te doen, lekker binnen te zitten en te zien hoe de sneeuwvlokken uit de hemel dwarrelden. Vast wat taart eten, Netflixen, de was doen, genieten van op de bank zitten: dikke prima. 

De volgende ochtend was de hele wereld wit: net als twee jaar geleden op mijn verjaardag, die ik toen ook bij Dave in Calgary heb gevierd. Na ballonnen, kaarsjes, cadeautjes, ontbijt (allemaal geregeld door Iris), en bezoek van wat hertjes en een eekhoorn was het tijd om te vertrekken richting Radium Hot Springs, wat op zo’n drie uur rijden van Calgary ligt. We zijn nog gestopt bij de Canadian Tire om een sneeuw -en ijskrabber voor de auto te kopen (een Canadezer verjaardagscadeautje kan je niet krijgen haha) en zijn toen de bergen ingereden. De zon scheen stralend en de besneeuwde bergen waren super mooi. We hadden die ochtend spontaan besloten om een overnachting in Radium te boeken dus er wachtte een warme motelkamer op ons bij aankomst in dit schattige stadje. We hebben pizza afgehaald en vervolgens genoten van de jacuzzi die bij het motel hoorde.

De volgende dag zijn we naar Golden gereden, wat nog ongeveer een uur rijden was. We waren van de winter weer naar de herfst gereden en hebben genoten van de herfstkleuren, bergen en prachtige valleien waar we onderweg doorheen reden. Eenmaal in Golden hebben we de middag bij de Tim Hortons gezeten met koffie. ‘s Avonds zijn we nog voor mijn verjaardag uit eten gegaan bij een Mexicaans restaurant. Toen we twee jaar geleden in Golden waren, bij Haley en Lukas, zijn we daar een keer uit eten geweest en dat was destijds erg goed bevallen😋.

Hoe kon het ook anders: auto gedoe…🛠️

Toen we de volgende dag van ons kampeerplakje richting Dave’s Airbnb reden, viel het ons op dat onze auto een vreemd geluid maakte. Het leek erop dat onze geliefde auto zich vooral liet horen in bochten, wanneer er gestuurd werd. Na een dag werken in Dave’s Airbnb, hebben we met z’n drieën onder de motorkap gekeken en bleek dat de stuurbekrachtigingsvloeistof helemaal op was. De buurman van Dave had nog wat vloeistof staan, en de auto reed gelukkig weer als een tierelier. We zijn naar een plekje met picknickbanken gereden om te koken, maar toen we van dat plekje naar een slaapplek wilden rijden was het geluid weer terug. Een snelle blik onder de auto verklaarde dit: de vloeistof die we ongeveer een uur geleden in de auto gegooid hadden, lag er nu onder…

Er gingen een paar dagen voorbij (de buurman had tot tweemaal toe beloofd naar de auto te kijken als we deze op zijn oprit zouden zetten, maar na twee dagen had de beste man dat nog niet gedaan, het was weekend, en de garages in Golden hadden het allemaal heel druk) maar uiteindelijk wist een automonteur in Golden ons te vertellen dat één van de leidingen lekte en dus vervangen moest worden. Wonder boven wonder had de auto-onderdelen winkel dit onderdeel voor precies onze auto op voorraad. Dave heeft een beetje monteursskills en (na weer een deceptie van de buurman die ons zogenaamd hulp aan had geboden) ons geholpen met de auto op een sneeuwachtige avond na werk: na slechts een uurtje zat de nieuwe leiding in de auto en stuurde hij deze keer echt weer als een tierelier.

Nog meer verven…🎨

Er was inmiddels bijna een week voorbij waarin we de meeste dagen werkten in Dave’s Airbnb. We hebben vooral weer veel geschilderd: de vloer, plinten, kozijnen, de muur in de keuken (deze was groezelig geel en is nu helemaal lavendel💜), de plafonds, etc. Ook hebben we urenlang bladeren geharkt en Dave geholpen met het vervangen van het dek dat naast het huis zit. Dit dek was zo rot dat er al meerdere gaten in het hout zaten. Met gevaar voor eigen leven hebben Iris en ik al het oude hout eraf gesloopt. Gelukkig is er niemand doorheen gezakt en inmiddels zit er splinternieuw hout op💪🏼. 

Naast het werken voor Dave zijn Iris en ik druk bezig met het zoeken naar ‘echt’ werk en accommodatie. Toen we Golden weer inreden hadden we namelijk allebei zoiets van: dit voelt goed, als thuiskomen. Toen we in Canada kwamen wisten we nog niet waar we ons voor de winter wilden gaan settelen. In elk stadje waar we kwamen vroegen we ons dan ook vaak af: zouden we hier willen wonen? Is dit de plek? Maar we hadden allebei dat we het altijd met Golden vergeleken, en Golden won eigenlijk altijd💛. Dus ja, waarom dan nog verder zoeken? We kennen Golden al. Het is prachtig. Ligt in de bergen. Niet te groot, niet te klein. Op ‘maar’ drie uur afstand van grote stad Calgary. We kennen hier al mensen, hebben hier zelfs al vrienden van de vorige keren dat we hier waren. Er zijn genoeg leuke dingen te doen. En elke keer als we er komen voelt het als thuis✨.

Huizenjacht🏡(of misschien meer zoiets als dit haha:🛖)

Zo’n anderhalf week na dit besluit valt het zoeken naar werk echter nog niet mee. Onze zoektocht naar accommodatie is gelukkig wat beter gegaan. Sterker nog, we gaan vanavond ‘verhuizen’! Random vraag tussendoor: kun je eigenlijk wel verhuizen als je eerst helemaal geen huis had? Hoe dan ook, vanaf vanavond zullen wij de trotse bewoners zijn van een super schattige cabin in The Blaeberry (= een bebost gebied net buiten Golden. Dit is ook waar we de vorige keren dat we in Golden waren gewoond hebben en wat gewoon het mooiste en meest Canada stereotyperende plekje van de wereld is❤️: dennenbomen, uitzicht op de bergen, in the middle of nowhere, puur natuur, wandelpaden in de achtertuin, en een super lieve hond genaamd Bear als buurvrouw). Daarnaast ligt de cabin op loopafstand van The Browns, een familie waar we bevriend mee zijn en wat dus zou betekenen dat we super leuke buren zouden hebben! We waren dan ook direct verliefd op dit plekje, zijn desondanks bijna in een huis in Golden gaan wonen die qua locatie eigenlijk veel praktischer was, maar toen de eigenaar van dat huis de huurprijs last minute (zegmaar een half uur voordat we zouden intrekken) met honderden dollars omhoog gooide, werden we een soort van gedwongen om toch in de cabin te gaan wonen. He, wat vervelend nou…😇

Formule 1 en winterplannen 🏎️⛸️

Afgelopen zondag zijn we Formule 1 wezen kijken bij The Browns, wat super gezellig en zoals altijd ook heel erg chaotisch was. Tanis en Colin, en hun kinderen Michael, Kaela en Sienna waren allemaal super blij om ons te zien en waren, typerend voor The Browns, helemaal ADHD 1001 vragen en verhalen door elkaar aan het stellen en vertellen😂❤️. Het was echt super gezellig en alsof we niet weggeweest waren. Zoals Tanis zei: gestoord hoe jullie twee jaar weg zijn geweest en het nu alweer voelt alsof jullie onderdeel van het meubilair zijn. Na de race (die ‘s ochtends om 10 uur begon) hebben we nog samen geluncht en al de nodige winter plannen gemaakt, zoals schaatsen, naar de ijssculpturen in Lake Louise en cross-country skiën (=langlaufen, maar als ik langlaufen zeg wil Iris niet mee omdat langlaufen zo suf klinkt haha😂).