De terugweg

Knap!💥
We waren amper de grens van Alaska naar Canada overgestoken of onze auto liet ons weten dat hij het er niet mee eens was. Of hij Alaska miste, of gewoon geen fan was van de uit gravel bestaande Top of the World Highway weet alleen hij, maar waar niemand omheen kon was dat één van zijn achterbanden niet meer kon: een steentje was de - laten we eerlijk zijn - behoorlijk uitgeleefde band fataal geworden. Gelukkig hadden we een reserveband (zo'n thuis rij ding). We wisten dat deze zich ergens tussen de bestuurders en passagier stoel moest bevinden. Hoe we daar in de vrede een hele autoband tussendoor moesten krijgen wisten we niet. Ik had net de handleiding van de auto erbij gepakt toen er een grote camper voorbij reed. Een familie uit Quebec stapte uit, waarvan de vader een absolute held bleek te zijn. De beste man wist precies wat er moest gebeuren en had allemaal handig gereedschap bij zich. De band bevond zich onder de auto, aan de buitenkant, en hoefde dus helemaal niet tussen de stoelen door #blond🤦🏼‍♀️. Tussen de stoelen zat alleen een grote bout waaraan gedraaid moest worden zodat de band loskwam en vanonder de auto gepakt kon worden. Onze Franstalige held wist ons ook direct te vertellen waar de krik en overig gereedschap lag (wisten wij ook niet): in een vakje achterin de auto dat geblokkeerd werd door het frame van ons bed🤦🏼‍♀️. Gelukkig had onze held ook een boormachine meegenomen op vakantie en binnen no time had hij een poot van ons bed gehaald en konden we bij de krik. Nadat de behoorlijke lekke band van de auto af was, en de reserveband erop zat, haalde onze held zelfs nog een luchtdruk apparaat tevoorschijn zodat er nog wat extra lucht in de reserveband kon. Ik denk dat alles ongeveer een uur heeft geduurd, en in die tijd zijn er slechts twee andere auto's langsgereden: wat een geluk dat uitgerekend deze mensen zo snel nadat onze band lek was gegaan langs kwamen rijden!

Girls night out💃🏼
Het was inmiddels al redelijk laat en hoog tijd voor avondeten. We zijn super voorzichtig een stukje verder gereden en hebben uiteindelijk ergens langs de weg gegeten en overnacht. De volgende ochtend zijn we naar Dawson City gereden, waar de bewoonde wereld (lees: een stadje met zo'n 1500 inwoners) weer begon. Na de Yukon River overgestoken te hebben met een pondje reden we het goldrush stadje in. Het was zondag dus we konden niet naar een garage voor een nieuwe band. Daarom zijn we in het super leuke stadje dat ons zo'n 100 jaar terug in de tijd nam gebleven. We hebben een beetje rondgelopen en de voor Noord-Amerika 'oude' houten gebouwen bewonderd. We kwamen er uiteindelijk achter dat het oudste casino van Canada in dit stadje staat, en dat er elke avond shows worden gegeven zoals ze ook 100 jaar geleden tijdens de gold rush gegeven werden. Na gekookt en gegeten te hebben, maakten we ons daarom klaar voor een 'echte avond uit' (voor zover dat kan wanneer je in je auto woont én je in zo'n klein stadje bent haha).

In het casino hing een hele gezellige sfeer. Niet die van een nare donkere gokhal of juist die van een super fancy avondje uit. Nee: eentje van spijkerbroeken en informaliteit, gewoon lekker op z'n Canadees haha. De shows waren... interessant? We plasten eerst bijna in onze broek van het lachen om de rare gilletjes van de danseressen en het gezwier met hun rokken, maar dat is kennelijk hoe het in die tijd ging haha: wel erg leuk om een keer mee te maken. Tussen de shows door hebben we ook nog even een gok gewaagd: onze inzet was 20 dollar, uiteindelijk hebben we 30 dollar gewonnen bij het rad van fortuin, om er 10 te verliezen bij roulette. Toen vonden we het wel mooi geweest en hebben we onze 20 dollar inzet maar weer gecasht😂.

De volgende dag hebben we twee nieuwe banden op de auto laten zetten. We wilden eigenlijk vier nieuwe banden (ze waren allemaal aan vervanging toe), maar de garage meneer, die een nogal sterke mening over de staat van onze banden had😳 oepsss, had er maar drie op voorraad voor onze auto🤦🏼‍♀️. Echt andere opties hadden we niet. Dawson City heet dan wel 'city', maar het is niet meer dan een groot dorp wat echt in the middle of nowhere ligt: de eerste stad (en garage) die je vanaf Dawson City tegenkomt ligt zegmaar ruim 500 kilometer verderop... De andere kant op, terug naar Alaska, zou Tok op 300 kilometer het dichtstbijzijnde geweest zijn. Ook geen optie dus.

Knap!💥 2.0
Uitgerust met twee nieuwe banden aan de voorkant, en de twee 'beste' oude banden aan de achterkant zijn we de volgende dag weer op pad gegaan. We zijn de Dempster Highway een stukje opgereden. Deze weg, wederom helemaal van gravel, is ruim 800 kilometer lang en gaat helemaal naar de Arctische Zee in het noorden. Hoewel we daar graag heen waren gereden, durfden we dit niet aan met onze auto. In plaats daarvan zijn we tot ongeveer 100 kilometer gereden, naar het Tombstone Territorial Park. De omgeving was prachtig en we hebben een hike gedaan die we helaas niet af konden maken omdat het pad compleet door de bosjes ging tot er geen pad meer was... 'bushwacking' is even leuk, maar na een paar kilometer ben je wel zat van je een weg banen door de bosjes😅. We besloten om de volgende dag een andere hike te doen, die wel een enigszins fatsoenlijk pad had. Voordat we aan de hike begonnen zijn we nog even langs het visitor centre gegaan voor wifi. Toen we terugkwamen bij de auto slaakte Iris een gil. Ik keek om me heen om te zien waar de beer of eland was, maar toen ik haar blik volgde keek ze, en dit is geen grapje, naar één van de achterbanden van de auto: die was hartstikke plat. We konden allebei wel even huilen en wegzakken in een mental breakdown, maar je moet door. We hadden de reserveband niet weer terug onder de auto gefrommeld, maar op het dak, dus die hadden we zo te pakken. Hetzelfde gold voor de krik en het andere gereedschap. Hoewel we nu wisten hoe we een band moesten verwisselen (we hadden een paar dagen geleden heel goed opgelet), durfden we het niet aan om het helemaal zelf te doen. Gelukkig was er een aardige meneer die ons wilde helpen, ons alle stappen hardop heeft uitgelegd, en ons aanwijzingen gaf, zodat we het nu wel echt zelf weten en kunnen 💪🏼(hopelijk is dat echter nooit meer nodig🥲). Binnen een kwartier zat de reserveband op de auto, en konden we weer terug naar Dawson City...

Opgelucht dat onze reserveband het weer overleefd had en ons weer naar de bewoonde wereld had gebracht, reden we na ruim 100 kilometer Dawson City in. We wisten van de vorige keer dat de twee garages in het stadje niet de juiste banden op voorraad hadden en wilden er deze keer echt twee: geen oude banden meer. Ik had echter gelezen over een tankstation dat ook banden reparaties en vervangingen deed, maar best wel slechte reviews had. Het was echter onze enige optie en vol hoop en spanning vroegen we of ze toevallig onze maat banden op voorraad hadden. Gelukkig hadden ze dat, en na een half uurtje konden we er weer tegenaan: deze keer verlieten we Dawson City met vier nieuwe banden (en een veel lichtere portemonnee...).

Terug naar het zuiden en society
We zijn een stuk richting Whitehorse gereden, met 35.000 inwoners is dit de hoofdstad van Yukon en de eerste stad die je tegenkomt vanaf Dawson City, wat ik eerder ook al noemde. Bij een rivier langs de extreem rustige weg naar Whitehorse hebben we genoten van de zon (in Yukon lijkt het altijd zonnig te zijn☀️) en overnacht. De volgende dag zijn we, na een snelle duik in een kraakhelder meer, naar Whitehorse gereden. Het voelde alsof we in geen tijden meer in de bewoonde wereld waren geweest. We waren zowel overprikkeld als opgewonden door alles wat de 'grote' stad te bieden had😂. We moesten de nodige boodschappen doen en hebben een afspraak gemaakt bij de Canadian Tire (een winkel met voornamelijk auto benodigdheden, maar ook kampeerspullen etc. En één van onze favoriete winkels in Canada, realiseerden we ons toen we er naar binnen liepen😂) voor een olie verversing voor onze auto: naast nieuwe banden wilde meneer namelijk ook nieuwe olie. Oh en ruitenwisservloeistof: hij hield niet op met eisen stellen haha, naja, na ons ruim 10.000 kilometer rondgereden te hebben door de meest afgelegen gebieden en over de meest extreme wegen, mocht hij ook wel een keer verwend worden❤️.

's Avonds zijn we, net als toen we op de heenweg naar Alaska door Whitehorse kwamen, pizza wezen eten bij Boston Pizza. De volgende dag hebben we een hele vette hike gedaan die ons naar een bergtop leidde met uitzicht over een meer en de bergen. De dag daarop hadden we de afspraak voor de olie bij de garage. Het was druk dus ze vroegen ons of we een uur later terug konden komen. Prima, na ons een uur vermaakt te hebben, brachten we de auto naar de garage en wachtten we bij de Starbucks op het telefoontje dat de auto klaar was. Na een uur hadden we nog niets gehoord. Toen we bij de garage kwamen stond onze auto nog op de plek waar we deze hadden achtergelaten en waren ze nog steeds niet begonnen. De medewerker die ons twee uur geleden had gevraagd om een uur later terug te komen zag ons aan komen lopen en wist niet hoe snel hij een monteur aan het werk moest zetten. Na nog een uur gewacht te hebben, was onze auto (die naast de gebruikelijke olie en oliefilter trouwens ook nog een nieuwe luchtfilter wilde💰) eindelijk klaar en konden we, om half vier!! gaan lunchen.

Zomer in Yukon☀️
We zijn die middag naar Atlin Lake gereden, waar we een super mooi kampeerplekje aan het meer vonden. Het was best warm, dus we zijn direct in het heldere water gesprongen om af te koelen. We hebben heerlijk buiten gegeten en 's avonds genoten van een prachtige zonsondergang. De volgende dag hebben we weer een wat grotere hike gedaan. Hoewel de hike maar zes kilometer was, ging deze zo'n 700 meter omhoog. Op het begin van de hike kwam er ineens een jongen naar ons toe om ons te waarschuwen voor een zwarte beer, die het wandelpad van de hike leek te volgen. Omdat het een zwarte beer was, zijn we, dan wel luid schreeuwend en met de bearspray in de aanslag, wel gewoon verder gehiked. Behalve pootafdrukken en verse berenpoep op het pad, hebben we de beer niet gezien. Na een flinke klim de berg op bereikten we uiteindelijk de top met een super mooi uitzicht over Atlin Lake. Het was een warme en zonnige dag, dus na afloop van de hike zijn we een ijsje wezen halen, om vervolgens weer naar hetzelfde kampeerplekje als de vorige dag te rijden. We hebben wederom gezwommen en verder genoten van het weer.

Kilometers maken🛣️
De dag daarop hebben we veel gereden: na ruim 400 kilometer kwamen we aan bij Watson Lake, waar we aan de oever van Liard River hebben overnacht: wederom een heel mooi plekje. 's Avonds laat hebben we voor het eerst (dan wel heel vaag) het noorderlicht gezien! Het begon namelijk zo langzamerhand weer een beetje donker te worden 's avonds en 's nachts, wat best even wennen was, maar natuurlijk ook ideaal om het noorderlicht te zien!

De volgende dag hebben we de Liard River Hotsprings bezocht, waar we hebben genoten van natuurlijke warmwater bronnen. Het enige nadeel was de stank: het rook enorm naar zwavel waar ons haar een dag later nog steeds naar stonk, en ook ons zilveren ringen waren geen fan van de zwavel en werden helemaal zwart. 's Avonds hebben we een kampeerplekje gevonden tussen allemaal verlaten en vervallen huizen, auto's en andere vergane glorie. Vet, maar ook wel een beetje spannend haha

De dag daarna hebben we Yukon achter ons gelaten en zijn we door de Northern Rockies Britisch Columbia weer ingereden. Onderweg kwamen we meerdere bisons tegen: één kudde met enorme stieren en super schattige kalfjes stak zelfs vlak voor onze neus de weg over. Super vet. We zijn die dag naar Baba Canyon gereden, waar we een wandeling hebben gedaan waarbij we een beekje de bergen in volgden. We moesten het beekje constant oversteken en klimmen en klauteren over grote stenen. We zijn uiteindelijk het 'pad' afgegaan omdat we een opgedroogde waterval zagen, die we van dichterbij wilden bekijken. Klimmend en klauterend op handen en voeten zijn we een heel stuk omhoog geklauterd, vanaf waar we mooi uitzicht hadden over de grijze rotsachtige 'ronde' bergen (zie foto's).

De volgende dag zijn we naar Fort Nelson gereden, waar we weer een bieb-was-zwembad dag hadden. 's Nachts hebben we overnacht op een mooi plekje aan een rivier, en de volgende dag zijn we weer een heel stuk naar het zuiden gereden. Het was mooi weer dus we hebben op tijd een plekje voor de nacht opgezocht zodat we nog even konden genieten van de zon. De dag daarna hebben we weer de nodige kilometers gemaakt, tot we bij Fort St. John kwamen. De omgeving in dit deel van Canada is redelijk saai en er is dan ook weinig te doen. Na een overnachting en wat boodschappen in Fort St. John zijn we dan ook weer doorgereden naar het zuidoosten, deze keer naar Dawson Creek. In de buurt van dit stadje hebben we een mooi plekje op Bear 'Mountain' (we hadden nog nooit zo'n kleine berg gezien lol) gezocht om te slapen. Ondanks dat de berg totaal niet hoog was, hadden we mooi uitzicht over het relatief platte landschap en een super mooie zonsondergang. De volgende dag hebben we het rustig aan gedaan. Vanaf onze slaapplek hebben we een stukje gewandeld over de 'berg' langs kliffen en windmolens. Vervolgens zijn we naar Dawson Creek gereden waar we de wifi bij de Tim Hortons benut hebben en de auto stofgezogen hebben (dat was weer hoog nodig). We kwamen erachter dat de snelwegen rondom het stadje Jasper, die sinds de bosbranden, evacuaties en grotendeels afbranding van het stadje een maand geleden dicht waren gegaan, weer open waren. Voor ons betekende dit dat we een wat leukere terugweg door British Columbia en door de bergen konden nemen, in plaats van dat we over de prairies van Alberta terug naar Calgary zouden moeten rijden. Daarom zijn we vanaf Dawson Creek, wat bijna op de grens van de twee provincies ligt, weer een stukje naar het westen (=British Columbia verder in) gereden, in plaats van de oversteek naar het oostelijk gelegen Alberta te maken.

Voor de laatste keer door de bergen⛰️
We zijn naar Tumbler Ridge gereden, en zagen onderweg door de beboste heuvels zowel een eland als wat hertjes. We waren van plan de volgende dag naar watervallen en dinosaurus voetafdrukken te wandelen, maar het regende, dus hebben we alleen het zwembad bezocht in het kleine stadje, en zijn we doorgereden naar Chetwynd. Eenmaal in Cheetwynd was het weer droog geworden, maar we hadden allebei erg weinig zin om dingen te doen: soms voel je h'm gewoon niet. We zijn uiteindelijk een stukje door het stadje gelopen. Denk nu niet: oh leuk, even een stadje verkennen. Het is en blijft Canada en schattige stadjes zijn eerder uitzondering dan regel in Noord-Amerika😅. Dit stadje hielt zich voor de volle 100% aan die regel: brede straten, veel asfalt, veel fastfood ketens, lelijke gebouwen, enorm veel pick up trucks die luid brullend langs rijden, en een algehele vibe van 'het is het allemaal net niet'. Waarom wij dan toch besloten om uitgerekend hier een stukje te gaan lopen waren de meer dan 150 door kettingzaag gemaakte sculpturen die langs de weg stonden (wat ik zei: het is en blijft Canada😉). De meest gedetailleerde dieren, wezens en personages uitgezaagd uit massieve stukken hout waren te bewonderen: erg cool. De beelden waren afkomstig van de jaarlijkse kettingzaag wedstrijden die het stadje organiseert (wederom: Canada...). 

's Avonds zijn we naar een rivier gereden om te overnachten, waar we het noorderlicht weer vaagjes gezien hebben. Van de één op de andere dag leek het ineens weer super vroeg donker te worden. Even wennen, maar het is super om het noorderlicht en de sterren te kunnen bewonderen!

De volgende dag zijn we naar het stadje Mackenzie gereden. Het was heerlijk weer en we reden al snel weer door de bergen. Na getankt te hebben, is Iris een rondje gaan lopen om een meer, terwijl ik in de auto even op bed ben gaan liggen want ik voelde me al een paar dagen niet helemaal lekker: dat hoort er soms ook bij. We hebben 's avonds een gratis camping opgezocht en de volgende dag een behoorlijke pittige hike gedaan, die in 4,3 kilometer 1000 meter omhoog ging. Het was zwaar, maar toen we eenmaal boven de boomgrens kwamen was het het helemaal waard!

Toen we weer terug waren bij de auto hebben we besloten om van ons plan om via Jasper en de Icefields Parkway terug naar Calgary te rijden af te wijken. Deze prachtige weg was na de bosbranden van ongeveer een maand geleden sinds een paar dagen weer open. Hoewel je nergens mag stoppen en alleen maar mag rijden, leek het ons de omweg wel waard. Echter, een paar dagen geleden waren we erachter gekomen dat The Script in het voorprogramma van P!NK in de stad Edmonton zou optreden. De keuze was lastig, maar we besloten om toch voor het concert te gaan, wat betekende dat we de bergen voor deze reis achter ons zouden laten om via Dawson Creek en de prairies naar de hoofdstad van Alberta te rijden. Het was nog zo'n 800 kilometer rijden (zo gaat dat in Canada: dat je honderden kilometers naar een concert moet rijden) en we hebben er twee nachten en drie dagen over gedaan.

Onderweg naar Edmonton🌇
Onze eerste overnachting was op de parkeerplaats van de Walmart in Dawson Creek en kortgezegd verschrikkelijk: er was extreem veel lawaai en licht. De volgende dag zijn we er met gierende banden weer weggereden. In Grande Prairie zijn we gestopt om te douchen en om naar de bieb te gaan. We waren Alberta inmiddels weer ingereden en weer een tijdzone opgeschoven. We hadden de auto geparkeerd bij Valley View en na gekookt en gegeten te hebben, besloten we om op datzelfde plekje te overnachten. De zonsondergang was super mooi en we hadden een typische 'Alberta sky' = een 'grote' lucht, zonder bergen in de 'weg'. Toen ik 's avonds de auto uit ging om te plassen, dacht ik het Noorderlicht te zien: een dikke grijsachtige streep spande zich uit over de sterrenhemel. Iris dacht dat het misschien bewolking was, maar iets aan de grijze sluier was anders dan alle andere wolken die we ooit gezien hadden. Ik maakte een foto en mijn mobiel liet het typerende groene licht, dat niet zichtbaar was met het blote oog, duidelijk zien. Na even getwijfeld te hebben, besloten we om een stukje bij het stadje vandaan te rijden. We overnachten eigenlijk altijd in the middle of nowhere zonder ook maar iets van verlichting in de buurt, maar uitgerekend deze avond stonden we natuurlijk tussen de lantaarnpalen. Toen we eenmaal een donker plekje hadden gevonden, konden we het noorderlicht iets beter zien, maar super groen of indrukwekkend was het niet. Iris was, lui als ze is, de hele tijd in bed blijven liggen (ja, ook toen we van ons kampeerplekje naar de duisternis reden ja), en ik stond op het punt om ook maar naar bed te gaan toen het licht ineens veranderde: het werd feller en begon te bewegen. Ik bleef even staan kijken en toen het inmiddels zichtbaar groene licht begon te dansen, riep ik Iris weer naar buiten (dat wil zeggen: Iris stak haar hoofd, nog steeds in bed liggend, uit de autodeur, en dat hoofd mocht ik vervolgens de rest van de avond ondersteunen zodat mevrouw vanuit haar warme nest naar de lucht kon kijken😂). Gelukkig was het het helemaal waard: het licht werd steeds feller, groener, en beweeglijker wat ertoe leidde dat wij als twee idioten stonden te schreeuwen, gillen, lachen, en zelfs een beetje huilen. Het licht danste, kronkelde, krulde, knipperde, en ontplofte boven ons hoofd alsof het een combinatie was tussen groen met roze vuurwerk en een fontein. Ofzo😂. Geen idee hoe ik het kan uitleggen. Het was onbeschrijfelijk en prachtig. Boven ons was het één groot spektakel, maar ook in de verte zagen we een lange felgroene sliert door de lucht kronkelen. Er kwam geen einde aan, en uiteindelijk hebben we maar vanuit ons bed verder gekeken tot we in slaap vielen.

De volgende dag zijn we naar Edmonton gereden waar we het concert van P!NK en The Script hebben bezocht. Het vond plaats in een enorm stadion zonder dak, wat zorgde voor een heerlijk zomer gevoel en wat ruimte maakte voor gigantisch vuurwerk. De show was super goed en leuk. P!NK vloog uiteindelijk letterlijk door het stadion als een elfje. Toen we later foto's van het concert zagen, was zelfs het noorderlicht zichtbaar boven het stadion. Super vet!

Bijzondere mensen
Toen we na het concert terug liepen naar onze auto, liep er vrouw voor ons die niet helemaal nuchter meer was. Plotseling begon ze boos tegen ons te schreeuwen dat we verdorie Engels moesten spreken in plaats van onze eigen taal. De Chinezen, Indiërs, en alle andere 'buitenlanders' passen zich aan en spreken Engels, dus wij moesten dat ook maar even heel snel doen, schreeuwde ze boos tegen ons. Oke... Welkom in de grote stad, I guess... 😳

We hebben die nacht in Edmonton overnacht, en zijn de volgende dag een stukje richting Calgary, dat zo'n 2,5 uur ten zuiden van Edmonton ligt, gereden. Voordat we Edmonton verlieten zijn we nog naar een supermarkt geweest om bagels voor de lunch te kopen. Het was al lunchtijd toen we bij de supermarkt waren, dus we besloten om de bagels direct te smeren en op te eten bij de auto op de parkeerplaats. Iets wat eigenlijk niets bijzonders is en wat we wel vaker doen. Toen we echter wegreden stak een oudere man ineens een briefje van 50 dollar door het open raam: 'for your journey' zei hij. Terwijl we hem verbluft aan het bedanken waren, liep de beste man alweer weg zonder ook nog maar één keer op of om te kijken. Helemaal flabbergasted door deze random act of kindness reden we weg. Toen we dit verhaal een paar dagen later aan onze vriend Dave vertelden, schoot hij in de lach en zei: die man dacht vast dat jullie twee zwervers waren en had medelijden toen hij jullie bij jullie roestbak van een auto op een parkeerplaats bij een supermarkt zag staan lunchen. En bedankt Dave🤣. Hoe dan ook, wij waren erg blij met de 50 dollar en het was een welkom contrast met de vrouw van de vorige avond die tegen ons had staan schreeuwen...  

Laatste daagjes
Het was een bloedhete dag (zeker in een auto zonder airco) en we hadden dan ook bedacht om een meer op te zoeken om te zwemmen. Helaas was dit ons niet gegund: het eerste meer wat we probeerden was in verband met één of andere bacterie niet geschikt om in te zwemmen, en het tweede meer was zo druk (het was zondag) dat we de auto nergens kwijt konden. Uiteindelijk zijn we naar een rivier gereden waar we nog een beetje in konden afkoelen, en waar we ook overnacht hebben. De volgende dag zijn we, nadat we de was in een Laundromat hadden gedaan, naar een andere rivier gereden, ten zuiden van Calgary. Onze vriend Dave had ons daar een keer op de motor mee naartoe genomen en het was wederom super warm, dus we konden niet wachten om in het koele water te springen. Vervolgens zijn we naar een ander plekje langs de rivier gereden (wederom een plekje die we van Dave kenden) om daar te overnachten. De volgende dag hadden we afgesproken met Dave zelf, en zijn we wat wezen drinken samen. Daarna hebben we een horrorfilm gekeken, die extra eng werd doordat de verlichting in Dave's huis mee leek te knipperen met de enge momenten BANG EMOJI, om vervolgens enigszins op tijd naar bed te gaan: de volgende ochtend zouden we namelijk vroeg op moeten staan om naar het vliegveld te gaan voor onze vlucht naar Amsterdam... 

Nederland🇳🇱
Inmiddels zijn we precies een week in Nederland, met als belangrijkste reden twee bruiloften van vriendinnen waar we graag bij wilden zijn. We hebben er al één bruiloft op zitten (en die was geweldig) en hebben er dit weekend weer één. Over een paar weekjes gaan we weer terug naar Canada, en zal ik weer verder schrijven over onze belevenissen!