Het afgelopen half jaar

Mijn vorige verhaal was alweer in oktober, dus hoog tijd voor een update!

Begin van de winter
In november deed de winter langzaam maar zeker haar intrede, vooral op grotere hoogtes. Ik heb een paar hele mooie wandelingen door de sneeuw gemaakt:
- naar Gorman Lake met een hele groep mensen die me van te voren nog net niet uitlachten toen ik zei dat er nog wel eens sneeuw zou kunnen liggen en uiteindelijk aan het eind van de hike als een stel sneeuwpoppen terugkeerden bij de auto (er lag behoorlijk veel sneeuw lol, en bijna iedereen droeg een spijkerbroek...); 
- in Yoho National Park rondom The Great Divide (= de belangrijkste waterscheiding in Noord-Amerika die bestaat uit een bergkam in de Rocky Mountains die bepaalt of regenwater naar de Stille Oceaan (west) of naar de Atlantische/Arctische Oceaan (oost) stroomt. Fun fact: The Great Divide bepaalt tevens de grens tussen de provincies British Columbia en Alberta. 

Verder was november vooral heel erg nat, modderig, grijs en grauw. Ik ben uiteindelijk een weekje naar het zonnige Alberta 'ontsnapt' omdat Golden zo deprimerend was. Er lag nog geen sneeuw in november, alleen maar een dikke grijze wolk. Ik denk dat ik de zon de hele maand november geen één keer gezien heb in Golden... De zon in Alberta was dus een heerlijke afwisseling. Ik besloot hoi te zeggen tegen goede vriend Dave die net buiten Calgary woont, en in verband met een kwijtgeraakte autosleutel (was Dave's schuld) en ik die uiteindelijk ziek werd, heb ik uiteindelijk een week kunnen genieten van de zon, de Bow River, zonsondergangen, live muziek gemaakt door Dave en zijn goede vriend Scott, pizza en lokale biertjes. Ik stond niet te springen om terug te gaan naar het grijze Golden, maar op de avond van mijn terugkomst werd er ineens op mijn deur geklopt door Linda en Brendan (de eigenaresse van de ranch waar ik van de winter woonde + haar kleinzoon) omdat de lucht roze/groen gekleurd was door het noorderlicht, wauw!!

Roadtrip!
Halverwege november ontmoette ik de Duitse Kim, met wie ik bevriend raakte. We zijn een keer samen de wolken ontvlucht door een middagje naar Invermere te rijden waar de zon heerlijk scheen. Vervolgens besloten we super spontaan om een kleine roadtrip te maken. We zijn via een prachtig winter wonderland in Glacier National Park naar het hippe stadje Revelstoke gereden. Vanaf daar hebben we de ferry naar het zuiden gepakt. Het was super leuk om samen op pad te zijn: we waren allebei met onze eigen auto en het feit dat we dezelfde auto (alleen een andere kleur) hadden maakte het nog leuker: Dodgies on tour haha

Het weer zat niet echt mee en doordat we een andere tijdzone in waren gereden werd het rond 15:30 al donker... Maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben spannende avonturen meegemaakt. Zo wilde Kim's Dodge onderweg naar natuurlijke warm waterbronnen een steile, ijzige en met sneeuw bedekte helling niet op en moesten we glibberend en glijdend in de achteruit weer terug: dood eng, ik zag mezelf de berg al afglijden, maar het is gelukkig goed gekomen (helaas geen warm waterbronnen voor ons...). Uiteindelijk zijn we via Couchsurfing een paar nachten bij een super lief stel uit Honduras in Nelson verbleven. Dit leuke stadje was nu extra schattig met kerstverlichting en een paar lichte sneeuwbuien. Kim is uiteindelijk langer in Nelson gebleven, en ik ben in m'n eentje verder gegaan. Hoewel het super gezellig was met Kim, was het ook heerlijk om alleen op pad te gaan. De ochtend dat ik Nelson verliet was het eindelijk zonnig en ben ik via een prachtige bergpas een super mooi winterwonderland ingereden waar ik heerlijk in het zonnetje op een campingstoeltje naast m'n auto heb zitten lunchen.

Via Facebook groepen was ik op zoek naar onderdak, wat niet altijd meeviel. Gelukkig reageerde de lieve Donna uit Kimberley uiteindelijk op mijn berichtje in de Facebook groep 'Host A Sister' (een facebook groep voor vrouwen van over de hele wereld die aan het reizen zijn en graag in contact willen komen met andere vrouwen: voor de gezelligheid, voor een overnachting, een houseswap of house-sitting: het kan allemaal. Ik had Kim ook via deze groep ontmoet en het is een echte aanrader!). Donna, een gepensioneerde weduwe, was nog maar net lid van de Facebook groep en had nog nooit eerder iemand ontmoet of gehost. Ze stond echter te springen om mij te ontmoeten en we hebben het super leuk en gezellig gehad samen. Ze nam me mee uit eten en we hebben vervolgens bij haar thuis een kerstfilm gekeken. Ik had een prachtige kamer inclusief en-suite badkamer in haar mooie huis, en de volgende ochtend heeft ze me een tour gegeven door haar stadje Kimberley. Zo zijn we wezen ontbijten, hebben we de lokale snoepwinkel (waar ik allemaal Nederlands snoep en chocola voor haar heb gekocht als bedankje) en kringloop winkel bezocht, en zijn we naar een waterval gewandeld. Het was een geweldige ervaring en wat een vreselijk lieve vrouw! We vonden het allebei jammer dat ik maar één nachtje kon blijven, maar ik moest door...

Ik was in eerste instantie van plan om weer terug naar Golden te gaan. Nelson - Golden is ruim vijf uur rijden en in verband met het winterse weer + de korte dagen wilde ik dit liever niet in één dag doen. Vandaar dat ik op zoek was geweest naar een overnachting en in Kimberley beland was. Maar aangezien ik een paar dagen later naar mijn allereerste ijshockey wedstrijd in Calgary zou gaan, besloot ik om mijn roadtrip uit te breiden en een wat groter rondje inclusief Calgary te maken. Na mijn afscheid van Kimberley reed ik daarom in plaats van naar het noorden terug naar Golden, naar het oosten: op naar Alberta. Van mijn eerste keer Canada, in 2021, ken ik mensen die in Lundbreck wonen. Een gehucht van helemaal niets, maar het lag wel precies tussen Kimberley en Calgary in. Na gewinkeld te hebben in Cranbrook en heerlijk een paar uurtjes gereden te hebben van de Rockies in BC naar de Foothills in het zonnige Alberta, kwam ik aan bij mijn vrienden Dana en Howard in Lundbreck. Het was super leuk om deze lieve mensen na jaren weer te zien en te spreken, en super fijn om weer gratis te kunnen overnachten in een warm huis. De volgende ochtend heb ik een stukje van één van mijn favoriete wegen gereden, de zogenaamde Cowboy Trail in Alberta: je rijdt door de prachtige Foothills met aan de ene kant de Rockies en aan de andere kant de prairies. Zooo mooi.

Na ruim 200 kilometer rijden kwam ik vervolgens aan in Calgary, waar ik de auto bij een treinstation heb geparkeerd om vanaf daar de trein naar 'Downtown Calgary' te nemen (no way dat ik daar rond ga rijden, laat staan wil nadenken over parkeerplek vinden, mij niet bellen haha). Bij de Calgary Tower ontmoette ik Nathalia, een vriendin uit Chili die in Banff woont. We zijn eerst de 190 meter hoge toren ingegaan, waar we konden genieten van een mooie zonsondergang + de stad die langzaam maar zeker donker werd waarbij er honderden lichtjes tevoorschijn kwamen. Vervolgens zijn we wat gaan eten en drinken en was het tijd om met de trein naar het ijshockey stadion te gaan om een thuiswedstrijd van de Calgary Flames bij te wonen. We namen eerst de verkeerde trein (er waren letterlijk maar twee opties, oeps, kennelijk zijn we allebei in small town girl-mutsen veranderd en kunnen we niet meer overweg gaan met het OV), maar uiteindelijk was het een kwestie van mensen in rode jerseys volgen en voor we het wisten zaten we keihard GO FLAMES GO te roepen, alsof we al jaren diehard ijshockey fans waren. De Flames wonen uiteindelijk en onze avond kon niet meer stuk!

Na de wedstrijd zijn we naar Banff gereden (ongeveer 1,5 uur), waar ik bij Nathalia op de bank kon slapen. De volgende dag zijn we wezen schaatsen: eerst binnen, maar omdat we er geen genoeg van konden krijgen zijn we daarna naar Vermillion Lakes gereden, waar een paar mensen aan het schaatsen waren. Voor mij was dit de eerste keer in een lange tijd weer op natuurijs, en voor Nathalia was het de eerste keer ooit. Wat waren we blij: we konden niet stoppen met lachen. Echt weer genieten! Vervolgens was het dan wel echt tijd om weer naar huis in Golden te gaan. Het was nog ruim 1,5 uur rijden en nadat ik onderweg in een sneeuwbui was beland, was ik blij om uiteindelijk weer veilig in m'n cabin op de ranch aan te komen. En zo had ik ineens een roadtrip van zo'n 1500 kilometer achter de rug, heerlijk!

Terug op de ranch
Wat wel even een dingetje was is dat ik wekenlang geen wifi had op de ranch. De stroom was een keer uitgevallen (gebeurt wel vaker) maar na één bepaalde uitval is de wifi nooit meer aangegaan... Natuurlijk duurt het in een gat als Golden super lang voor er iemand langs kan komen, en natuurlijk woon ik ook nog in zo'n uithoek van dit gat dat er ook geen bereik is. Uiteindelijk kwam ik erachter dat wanneer ik m'n mobiel in een bepaalde positie op een specifieke plek in de vensterbank legde, ik soms een klein beetje bereik had en dus een beetje internet. Op zich vond ik het niet eens zo erg. Ik miste alleen Netflix tijdens het avondeten haha. Ik besloot om de TV maar een keer aan te zetten, maar ik kreeg alleen maar sneeuw (en ja, ik keek al weken uit naar sneeuw, maar niet deze sneeuw). Ik wist niet of ik nou een enorme boomer was dat ik niet eens een tv fatsoenlijk aan kon krijgen, of juist een typische millenial die niet meer weet hoe schoteltv werkt... Uiteindelijk besloot ik om over m'n trots/schaamte heen te stappen en mijn gepensioneerde huurbazen te vragen: bleek dat ik naar zender 300 had moeten zappen. Tsja, zo ver had ik niet geprobeerd haha. Dit betekende wel dat ik vanaf nu heerlijk ijshockey kon kijken, wat ik sinds het bijwonen van de wedstrijd in Calgary heel erg leuk ben gaan vinden.

Sneeuw, sneeuw en nog meer sneeuw
Begin december begon het eindelijk te sneeuwen en veranderde de wereld voor de komende maanden in een prachtig winterwonderland. Vooral in december heeft het enorm veel gesneeuwd. Dit betekende vaak minstens tien minuten eerder weg om de auto sneeuw vrij te maken (tenminste, dat was het idee: de realiteit was vaak dat ik overal standaard 5-10 minuten te laat aankwam). Soms sneeuwde het zo hard dat wanneer je de hele auto gehad had, je weer opnieuw kon beginnen omdat er alweer een nieuwe laag sneeuw op lag. Hetzelfde gold voor sneeuwschuiven, wat ik heb gedaan tot ik erbij neerviel. Ook moest ik mijn cabin 'instoppen': sneeuw tegen de zijkanten aan scheppen als isolatie zodat de leidingen niet bevriezen (één nacht ging dit alsnog bijna mis, en werd ik 's opgeschrikt uit m'n slaap door keihard gedreun omdat m'n huurbazen een verwarming onder m'n cabin moesten installeren omdat de leidingen toch begonnen te bevriezen. Het luik naar de kruipruimte zat hartstikke vast gevroren - vandaar het kabaal). Ondanks m'n winterbanden heb ik verder regelmatig de automatten moeten gebruiken voor grip om weg te kunnen rijden (ter verdediging van mijn auto/de winterbanden: dit was vaak het geval op hellingen). Verder moest ik soms de auto midden op de weg parkeren omdat ik eerst een parkeerplaats sneeuw vrij moest maken (in Canada heb je standaard een sneeuwschep in je auto). En één keer was ik overgeleverd aan de hulp van een zestienjarige en kattenbakkorrels om de auto weer in beweging te krijgen op een steile oprijlaan die veranderd was in een ijsbaan. Daarnaast moest Al, de eigenaar van de ranch waar ik woonde, me een keer met zijn truck uit de berm trekken (engste ervaring ooit, want eerst schoot m'n arme auto alleen nog maar verder de berm in, waarbij deze de meest hartverscheurende geluiden maakte aangezien we harstikke vast zaten in een ijzige snowbank). Leuk hoor, winter in Canada 

Cross Country Skiën
Ja, eht wel leuk, want naast dit soort gedoe, had ik constant het gevoel dat ik in een kerstfilm leefde. Verder heb ik heel veel gelanglauft: bij verschillende Nordic Centres (dit zijn plekken waar ze de sneeuw preparen om te cross country skiën (zo noemen ze het hier, klinkt wat cooler dan langlaufen haha) waaronder het olympische complex in Canmore. Hier kwam ik erachter dat ik niet eens in de buurt kom van iets dat voor olympisch door kan gaan. Uiteraard qua skills niet, maar qua conditie ook niet. Ik werd de hele tijd door oude mensen in strakke pakjes ingehaald en na 11 kilometer de groene (=de makkelijkste) route gevolgd te hebben, was ik KAPOT. Wel was het uitzicht prachtig. Daarnaast heb ik zowel op het bevroren Emerald Lake gelanglaufd, als op The Whiteway. Met 34 kilometer is dit 's werelds langste natuurlijk bevroren ijsbaan en crosscountry ski route. Dit is hetzelfde meer waar ik van de zomer een paar keer geweest ben met de boot: erg leuk om weer op het meer te zijn en plekken te zien die ik van de zomer vanaf de boot heb gezien of waar ik heb gezwommen! Naast dat ik hier 12 kilometer heb gelanglaufd, waarbij ik in Invermere begon en uiteindelijk langs dorpje Windermere kwam (met de auto een kwartier rijden), heb ik hier ook geschaatst. Dit was helemaal geweldig natuurlijk. Tot het ijs onder me begon te kraken en ik met één voet door het ijs zakte. Toen vond ik dit enorm grote meer waar ik vrijwel helemaal alleen was ineens niet zo leuk meer. Het werd nog erger toen ik ineens door de lucht vloog en als een zeester op het ijs neerknalde. Dit gebeurde nadat ik het ijs onder me had horen kraken en ik daarom sneller was gaan schaatsen. AU. Ik heb geen idee of ik echt in gevaar ben geweest, want diezelfde middag had ik nog een AUTO over het ijs zien rijden, maar toch was het enige wat ik wilde vaste grond onder m'n voeten. Iets te veel avontuur voor mij haha (ik heb nog dagenlang overal in m'n lichaam pijn gehad trouwens). 

Ook ging ik vaak langlaufend de oprijlaan af vanaf de ranch naar de rivier, wat betekende dat ik zelf een weg door de sneeuw moest banen. Super leuk, maar ook een stuk vermoeiender om door de verse sneeuw te moeten skiën. Super veel mensen hier cross country skiën, dus naast dat ik vaak in m'n eentje/met hond Rosie ging, ben ik ook vaak met andere mensen op pad geweest: super gezellig en soms ook super grappig. Het is namelijk vrij makkelijk om op hilarische manieren te vallen met twee lange dunne ski's aan je voeten die je, in tegenstelling tot gewone ski's, amper kan besturen + hartstikke vast aan je schoenen blijven zitten als je valt. Een specifieke grappige situatie deed zich voor toen ik met Dave bij Invermere ging cross country skiën. Bij aankomst bij het Nordic Centre kwam Dave erachter dat zijn cross country ski schoenen compleet bevroren waren er er in één schoen een enorme klomp ijs zat. Iets met een lek in het dak van de schuur waar de schoenen opgeslagen waren... Ruim een uur + een biertje in een prachtig winter wonderland later, waren de schoenen eindelijk bruikbaar en konden we eindelijk gaan cross country skiën (lees: constant sneeuwhappen want de heuvels waren stijl en de bochten waren scherp). 

De feestdagen
Kerst was de witste kerst ooit, want wat heeft het toen gesneeuwd! Kerstavond heb ik doorgebracht op de Buffalo Ranch op vijf minuten rijafstand van de ranch waar ik woonde. De oprijlaan naar de Buffalo Ranch was nog niet geschoven, dus ik werd met de sneeuwscooter opgehaald: mij hoor je niet klagen! De volgende dag ben ik met de vier vrijwilligers die op de Buffalo Ranch wonen en werken wezen snow-shoe-en: met van die tennisrackets onder je voeten wandelen. Ja, dat is echt een ding haha

Oud en Nieuw heb ik doorgebracht in de Kananaskis, wat een prachtig natuurgebied in de bergen in Alberta is. Verena en Geeske, een Duits-Nederlands stel dat Iris en ik tijdens onze reis door Alaska hebben ontmoet, wonen hier, en daar ben ik dus op bezoek geweest. Op oudjaarsdag zijn we wezen schaatsen op een prachtig blauw meer, wat echt een droom was! 's Avonds hebben we eerst ijshockey gekeken, om vervolgens te cross country skiën in het maanlicht: wauw!! Op nieuwjaarsdag heb ik afscheid genomen van Verena en Geeske, om vervolgens een nieuwjaarswandeling (met spikes onder m'n schoenen) te maken naar bevroren watervallen, waarbij meerdere mensen heel lief Happy New Year zeiden. Onderweg naar Golden ben ik nog even gestopt in Banff, waar ik met Nathalia heb geschaatst en wat heb gegeten. 

Skiën en de zon opzoeken 
Andere hoogtepunten van de winter zijn een (downhill) ski les volgen bij Lake Louise met Mae, een vriendin afkomstig uit Australië die ook in Golden woont. Verder was elke dag dat de lucht blauw was of de zon scheen een hoogtepunt want wat was het weer deprimerend in november, december, januari, en grotendeels ook februari. Zo grijs en grauw. Het leek soms wel alsof ik in een zwart-wit wereld leefde. Vooral in Golden. Daarom ben ik regelmatig ontsnapt naar Alberta. Vaak was het letterlijk zo dat bij de grens tussen de twee provincies de zon begon te schijnen. Niet super gek, want de grens tussen de provincies is dus de Great Divide, het hoogste punt van de bergen waar het water twee verschillende kanten op stroomt, en kennelijk dus ook waar de bewolking blijft hangen... Hoe dan ook: hierdoor leer je de zon en blauwe lucht wel extra waarderen. Naast vitamine D slikken, af en toe ontsnappen naar Alberta voor wat zonneschijn, ben ik ook twee keer wezen (downhill) skiën in Golden waarbij ik boven de bewolking uitkwam. Dit betekende wel dat ik tijdens het skiën soms door de dichte mist moest, wat best wel eng was als beginnend skiër die, na twee uurtjes samen met een vriendin skiën, aan haar lot werd overgelaten en haar eigen weg maar moest vinden op een hele beginner unfriendly skihill... Gelukkig heb ik elke keer de weg weer naar beneden gevonden zonder per ongeluk op een zwarte piste te belanden. En wat was het mooi!

Papa op bezoek
Eind januari kwam papa voor ruim twee weken op bezoek. Ik haalde hem op van het vliegveld in Calgary en heb hem direct voorzien van een koffie van Tim Hortons. Niemand vind dit echt lekker want zo goed is de koffie niet, maar iedereen drinkt het. Welkom in Canada! Vervolgens heb ik de arme man van de ene naar de andere winkel meegesleept, want Calgary betekent ook altijd grote boodschappen doen. Uiteindelijk hadden we allebei genoeg van de stad en zijn we naar de oase van rust van Dave's huis gereden, waar we twee nachtjes zouden blijven. Na een echt 'Canadees' haardvuur aangestoken te hebben ('Waar zijn de aanmaakblokjes?' 'Uhm, die gebruiken ze hier niet' 'Wat doen ze dan?' 'Oud papier en karton gebruiken...'), lichte paniek dat de wc zou overstromen (was niks aan de hand maar kennelijk staat het water in de wc pot hier veel hoger dan in Nederland), en in een deuk gelegen te hebben om papa die na een paar keer heen en weer lopen naar de auto in -15 graden heel serieus meedeelde: 'Ik ben hier niet voor gemaakt' (dat gezegd hebbende, toen ik hem daarvoor had gevraagd of hij handschoenen wilde, zei hij dat hij het wel even zonder zou redden...) 

Alberta
De volgende dag zijn we via de prairies van Alberta naar Drumheller gereden, een stadje dat in een canyon ligt. Papa zou weten dat hij in Canada was, want het was direct -20 graden. Alberta zou Alberta echter niet zijn als we niet konden genieten van een stralend blauwe lucht: we hebben zelfs even op een bankje van het zonnetje zitten genieten. 's Avonds zijn we samen met Dave naar een ijshockey wedstrijd van de Calgary Flames geweest, en hebben we vervolgens een comedy show bijgewoond met allemaal typische Canadese/Alberta humor over grote pick-up trucks en rednecks enzo lol 

Nog weer wat grappige dingen: papa bleef me maar wijzen op dat ik niet tegen m'n vieze auto aan ging staan, met de motorolie smeerde over m'n handschoenen, of ergens op ging zitten wat vies was. Daarnaast moest ik hem geruststellen dat je prima een comedy show in Canada bij kan wonen in je snowboots en je outdoor winterkloffie. Niemand hier geeft om fancy of vlekken in je kleren haha. Erg grappig om dit soort kleine verschillen te zien en me te realiseren dat ik me ongemerkt al behoorlijk heb aangepast aan het leven en de gebruiken hier, en hoe normaal het allemaal is. 

Verder heb ik nog geschaatst met Dave op de Bow River en op een beekje bij Dave's huis. Papa was meer dan blij dat hij het ijs voor ons sneeuwvrij kon maken, dus dat was ideaal. Ik had nog nooit eerder op een rivier of een beekje geschaatst, en beide ervaringen waren super vet. De Bow River stroomde langs het ijs (alleen langs de oevers was het water bevroren), en het kronkelende beekje had naast allerlei natuurlijke obstakels zoals omgevallen bomen, ook hellingen en bulten, waardoor ik op de terugweg regelmatig de pizzapunt van skiën heb gebruikt om af te remmen haha. Wat ook vet was, was dat we de hele tijd het spoor van een coyote over het ijs volgden. Wat dan weer minder vet was, was dat we een karkas van een dode lama tegenkwamen (de ouders van Dave die op hetzelfde terrein als hij woont hebben een lama/alpaca boerderij dus vandaar). Nooit saai in ieder geval haha

Op naar de Rockies
Uiteindelijk zijn papa en ik aan de drie uur durende rit van Calgary naar Golden begonnen. Erg leuk om deze route weer een keer te zien door de ogen van iemand die er nog nooit geweest is. Hoewel ik nog altijd geniet van deze prachtige route die je de Rockies in leidt, wen ik er toch ook een beetje aan... 

Vervolgens hebben we vanuit Golden verschillende tripjes gemaakt:
-een dagje naar het bevroren Emerald Lake, waar we op het meer hebben gewandeld en gelanglaufd; 

-twee dagen Icefields Parkway, waarbij we genoten hebben van één van de mooiste wegen ter wereld. Het ene moment reden we in een winter wonderland over een door ijs en sneeuw bedekte snelweg met meters hoge sneeuw om ons heen en lawines in de verte, het volgende moment (toen we Alberta verder in reden) zagen we zowaar gras, zon en blauwe lucht en was het ineens acht graden boven nul. Ook heeft papa hier geleerd hoe de beer-proof openbare prullenbakken werken (die hij daarvoor nog 'kasten' had genoemd). We zijn uiteindelijk tot aan de Columbia Icefields gereden. Omdat ik wilde dat papa dit indrukwekkende landschap vol gletsjers ook vanaf de andere kant zou zien, zijn we er een stukje voorbij gereden tot we ergens konden keren. Toen zagen we per toeval een super vette bevroren waterval aan de andere kant van de weg, dus die hebben we ook nog even meegepakt!;

-verder zijn we een nachtje wezen logeren bij Donna in Kimberley. Onderweg zijn we gestopt in Invermere, waar de lente al aangebroken leek te zijn. We hebben, met zonder jas, buiten in het zonnetje naast de auto op campingstoeltjes zitten lunchen. Heerlijk. Donna had geregeld dat we de volgende dag met haar buren konden cross country skiën, en het was uiteindelijk zo warm dat ook dit met zonder jas kon (papa zelfs in een t-shirtje!), zo fijn!;

-daarnaast hebben we dingen gedaan die ik regelmatig in het dagelijks leven doe. Denk hierbij aan wandelen vanaf de ranch, langlaufen bij het Dawn Mountain Nordic Centre in Golden (waar papa bij een afdaling uiteindelijk besloot even in de sneeuw te gaan liggen) en vervolgens een biertje drinken en een patatje eten op de skihill, naar de kerk gaan, de auto wassen (vond papa erg leuk: hij had nog nooit zo'n vieze auto gezien haha); op bezoek gaan bij vrienden, naar bijbelstudie, recycling wegbrengen etc.; 

-ook hebben we Golden's skihill Kicking Horse getrotseerd. Zoals elke dag die papa in Golden was, was het bewolkt, maar eenmaal in de gondola kwamen we boven de wolken uit en was het stralend blauw. Kaiserwetter, zoals papa het noemde. Het was super rustig en soms leek het wel alsof we de enigen op de skihill waren. Heerlijk. Deze keer was het papa's beurt om om mij te lachen, want ik ging regelmatig in de sneeuw liggen - soms zonder ook maar enige aanleiding. Naast de nodige mentale support toen we op een blauwe piste (in Canada is groen het makkelijkste en blauw medium) beland waren en ik lichte paniek ervoer 'papa, nu wel even in de buurt blijven AUB', was het super gezellig om dit samen te doen; 

-als kers op de taart hebben we nog een paard gered: arme Logan, met 34 jaar het oudste paard op de ranch, was uitgegleden in de wei naast de voerbak waardoor hij geen ruimte had om weer op te staan. Toen ik hem vond hadden we geen idee hoe lang hij al lag, maar het zag er niet best uit. Nadat we de voerbak deels verplaatst hadden (wat niet mee viel want het ding was uiteraard vastgevroren aan de grond) was er nog steeds niet genoeg ruimte. Uiteindelijk hebben we het arme dier met een touw aan de trekhaak van de truck van Al gebonden om hem bij de voerbak weg te slepen. Vervolgens hebben we hem omgedraaid (met touwen aan zijn benen) omdat Logan uiteraard tegen een helling op lag. Het arme dier had echter weinig energie meer en na een paar mislukte pogingen om op te staan, leek hij op te geven... Ik opperde om hem even wat tijd en rust te geven, en papa zei: let's say a little prayer. En binnen enkele seconden stond Logan weer op vier benen (om vervolgens direct te poepen haha). Wat een fijn moment!

Terug naar Alberta
Voor we het wisten waren de twee weken voorbij, en was het weer tijd om naar Calgary te gaan. Het was prachtig weer, en we zijn onderweg gestopt bij Emerald Lake, Lake Louise, en Lake Minnewanka. Toen we de bergen uitwaren, was het uiteindelijk 14 graden boven nul: een groot verschil met de -20 van twee weken daarvoor. We zijn 's avonds wat wezen eten en drinken bij Stockman's, de lokale pub waar Dave altijd naar toe gaat, en waar we ook aan het begin van onze reis waren geweest. Dezelfde barman was aanwezig en kwam nog even hoi zeggen en vragen hoe we het gehad hadden. Het cirkeltje was weer rond.

De volgende dag was het tijd om afscheid te nemen. Nooit leuk, maar wat hebben we een geweldige tijd gehad. Daarnaast was ik super blij en dankbaar dat ik niet de persoon was die Canada moest verlaten...

Fools Spring
Ik ben vervolgens nog een paar dagen in Calgary gebleven, waar het nog steeds super lekker weer was. Ik heb nog wat meer geschaatst (het was ruim 10 graden boven nul!), en Jenny gezien, een vriendin die op de Buffalo Ranch in Golden had gewoond en gewerkt, en op dat moment in Calgary was. Vervolgens heb ik Dave een lift naar Golden gegeven (zijn bus stond nog in Golden en deze wilde hij graag weer in Calgary hebben). Wat een verschrikkelijke passenger prince was dat zeg, en wat miste ik papa als passagier. We waren de stad nog niet uit of ik wilde hem eigenlijk al de auto uitzetten. Toch vloog de tijd voorbij, en uiteindelijk werd het misschien zelfs een soort van gezellig.

Waar ik dacht dat de lente eraan kwam, heb ik keihard kennis leren maken met wat ze hier 'Fools Spring' noemen. Ineens werd het weer -22 graden, en droegen de paarden op de ranch witte mascara. Tijdens deze 'cold snap' nodigde Mae me uit om samen met Sierrah, een vriendin van haar, naar Johnston Canyon te gaan. De lucht deed pijn aan onze huid en longen, maar wat was de wandeling door de canyon vet! Wederom overal bevroren watervallen + een blauwe lucht (Johnston Canyon is in Alberta, uiteraard lol), dus ondanks de kou waren we helemaal blij. Eenmaal terug in Golden was het -6, een heerlijke 'ik loop lekker rond met m'n jas open' temperatuur dus. Die avond heb ik Dave geholpen met een project waarbij we, alsof het een heerlijke zomeravond was, tot in het donker met een temperatuur van -11 hebben doorgewerkt. Ik vond het uiteindelijk wel mooi geweest en had een hete douche nodig om weer op te warmen, maar Dave ging nog een paar uur door... Canadezen, I guess... 

Vanaf maart leek het voorjaar toch echt onderweg te zijn. Naast heel veel cross country skiën in het voorjaars zonnetje met-zonder jas, heb ik genoten van heel veel gezelligheid met de mensen die ik hier heb leren kennen. Sushi maken met een hele groep random meiden, een heus logeerpartijtje op de ranch met zelfgemaakte cocktails, line dance lessen volgen in Golden met Mae en Sierrah, creatieve workshops volgen met vrouwen van de kerk, naar een Hannah Montana feestje in Calgary met Jenny (wat in een country bar was en waar onder andere danslessen voor koppels gegeven werden en waar iemand me vroeg of ik samen wilde dansen. Ik kan dat helemaal niet maar toch was het geweldig haha. Het hele sfeertje was trouwens top: mensen komen echt om te dansen. Het maakt totaal niet uit of je het kan of niet. Iedereen is super aardig en behulpzaam. Ik hou ervan).

Halverwege maart, bleek dat Canada één 'fools spring' kennelijk niet voldoende vond, want ineens viel er weer een bak sneeuw. Hierdoor heb ik wel een hele mooie en avontuurlijke snow shoe wandeling met Sierrah vanaf de ranch door een beekje naar bevroren watervallen kunnen maken. Ik wilde dit al de hele winter doen, maar durfde niet alleen te gaan omdat sommige stukjes best steil zijn, en ik had gelijk: op de terugweg zijn we grotendeels op onze kont naar beneden gegleden. Het was lachen, gieren en brullen. Vooral toen Sierrah één keer compleet de controle verloor, tegen mij aan knalde, en we gezamenlijk in een treintje naar beneden sjeezten. Hond Rosie was mee, en heeft ons regelmatig blikken toegeworpen alsof we niet helemaal goed waren haha

Nederland
Halverwege maart ben ik voor vier weken naar Nederland gegaan. Ik had een nieuw werkvisum voor Canada aangevraagd en deze was goedgekeurd! Het visum moet je echter aan de grens activeren, waarbij de grens met de VS is uitgezonderd. Een goed moment om weer even naar Nederland te gaan dus. De vorige keer was inmiddels bijna een jaar geleden. Het was dan ook super fijn om tijd door te brengen met familie en vrienden.

Super toevallig: Tanis en Kaela, moeder + dochter van een familie in Golden waarmee ik bevriend ben, waren tegelijk met mij in Nederland. Ze wilden heel graag tulpen zien, dus we zijn naar de Keukenhof geweest. Papa had deze familie, The Browns, ook ontmoet toen hij in Canada was, dus hij was ook gezellig mee. Ook was er een Duits stel die een tijd geleden bij The Browns een workaway gedaan had mee. Een super random groep mensen dus, maar heel erg gezellig en leuk! Vlieg je helemaal naar Nederland, om uiteindelijk alsnog met Canadezen af te spreken haha. Het was super leuk om met niet-Nederlanders zoiets typisch Nederlands te doen. Verder ben ik tijdens mijn bezoek in Nederland voor het eerst in m'n leven naar Giethoorn geweest. Samen met twee vriendinnen, Mirthe en Lisa, verbleef ik een nachtje in een oude boerderij in Drenthe, vanaf waar we de toerist in Giethoorn konden uithangen. Wederom erg leuk. 

Daarnaast heb ik vooral veel genoten van quality time met familie, het voorjaar (wat een heeeerlijk lang voorjaar heb ik, want nu ik dit schrijf - eind mei - is het nog steeds volop voorjaar in Canada), wandelen, skeeleren, mee achter op de motor, paardrijden, vriendinnen zien, het Nederlandse landschap (wat was het allemaal groen!! Telkens als ik dat tegen iemand zei, werd daar heel verbaasd op gereageerd aangezien de bomen nog kaal waren. Maar vergeleken met sneeuw met daaronder dood gras in Canada, was Nederland super kleurrijk) 

Oja, wat ook weer erg leuk was: vrijwel niemand wist dat ik naar Nederland zou komen. Ik had mezelf de dag voordat ik naar Nederland vloog voorbij gepraat bij Marjell, maar voor de rest was het een verrassing. De reacties liepen uiteen van een bijna hartverzakking, pure vreugde, en verbluffing dat grensde aan verontwaardiging haha. Weer erg leuk allemaal!

Terug in Canada
Halverwege april was het weer tijd om terug te gaan naar Canada. Hoewel het super fijn was om iedereen in Nederland weer te zien, realiseerde ik me ook echt dat mijn leven daar niet is. Ik miste m'n eigen plekje en het leven dat ik in Canada opgebouwd heb. Afscheid nemen was zoals altijd lastig, maar het voelde goed om weer terug naar 'huis' te gaan. 

In Canada werd ik vrijwel direct geconfronteerd met het feit dat de winter daar nog steeds niet voorbij was. Sterker nog, er was een behoorlijke sneeuwstorm voorspeld op de dag dat ik naar Golden wilde rijden. Ik was eigenlijk van plan om te gaan linedancen in Calgary met Jenny, maar ben toch maar eerder naar Golden vertrokken. Onderweg begon het al te sneeuwen, en mijn ruitenwisser, die al niet in een al te beste staat was bij vertrek, had het kennelijk super slecht naar z'n zin gehad toen ik in Nederland was, want hoewel het ding vreselijk veel lawaai maakte, deed het alles behalve ruiten wissen... Ik had geen zin om weer terug Calgary in te gaan, en besloot om in het eerstvolgende stadje Canmore naar de Canadian Tire te gaan om een nieuwe ruitenwisser te kopen. Nou, dat heb ik geweten. Zo'n 100 kilometer lang moest ik in de meeste ongemakkelijke houding ooit zitten om door een ieniemienie oppervlak ruit dat de ruitenwisser nog wel goed pakte te weg te kunnen zien... Gelukkig kwam Canmore uiteindelijk vanuit het niets ineens tevoorschijn - het zicht was zo slecht dat ik de helft van de tijd niet wist waar ik was lol. De sneeuw dwarrelde met dikke vlokken naar beneden en in de 'stromende' sneeuw kon ik eindelijk de ruitenwisser vervangen: upgrade van m'n leven, wat een verschil haha

Uiteindelijk ben ik veilig aangekomen in mijn geliefde cabin op de ranch: home sweet home. Super fijn om alle dieren weer te zien en in m'n eigen bedje te kruipen - de jetlag was geen grapje haha

Verhuizen, werken, genieten
Inmiddels ben ik alweer ruim een maand (oeps, het is al weer een paar weken geleden dat ik dit schreef: ben inmiddels alweer ruim twee maanden) terug in Canada. Naast full time werken en de nodige leuke dingen doen, ben ik ook verhuisd. Ik woon nu weer in één van de cabins van Yvonne, een vrouw voor wie ik nu al zo'n 1,5 jaar schoonmaak, en in wiens cabin ik afgelopen zomer heb gewoond. Het was wel even moeilijk om afscheid te nemen van de ranch, de dieren, en Linda en Al, maar inmiddels ben ik helemaal gesetteld in m'n nieuwe cabin en erg blij met m'n nieuwe plekje (inclusief airfryer!!). Naast heel veel werken de afgelopen weken, heb ik gelukkig ook nog tijd gehad voor leuke dingen. Zo bestond afgelopen weekend bijvoorbeeld uit: chillen bij de rivier met Sierrah, wat drinken met Sierrah, Dave en Kristen & Zennon (vrienden van Dave uit Calgary die ik inmiddels ook al een paar jaar ken), een kampvuur maken met de laatste drie, een nachtje kamperen in mijn geliefde auto, paddle boarden op de Columbia River (waarbij we tot twee keer toe een beverdam moesten oversteken, only in Canada I guess...), naar de kerk gaan, paardrijden met Linda van de ranch, en skeeleren. Mijn ziel was weer helemaal vol en het voelde alsof ik een week vakantie had gehad haha

Verder geniet ik enorm van hoe groen alles hier is, van de lange dagen, het mooie weer, de voorjaarsbloemen, de wilde dieren, veel buiten zijn, mijn moestuintje, mooie (avond) wandelingen bij één van de drie rivieren die Golden rijk is, kampvuren maken op de mooiste plekjes met vrienden, en skeeleren (vond dit zo leuk toen ik in Nederland was, dat ik helemaal blij werd toen ik skeelers bij de tweedehandswinkel in Golden tegenkwam. De enige uitdaging hier is fatsoenlijk en enigszins vlak asfalt vinden zonder gaten, scheuren en los grind. Ben er achter gekomen dat een weg nog zo plat kan lijken, deze dat toch vaak niet is...). Ook heb ik de eerste hike van het seizoen erop zitten, wat heerlijk was (hoewel ik uiteindelijk door de sneeuw liep, ben ik ook verbrand, oeps). Werk is druk, maar het hebben van collega's is super fijn, de uitzichten van de airbnb's die ik schoonmaak zijn vaak prachtig, en onderweg naar werk kom ik regelmatig zwarte beren tegen die lekker staan te grazen en genieten van de paardenbloemen in de berm. Zo schattig!

Goed, dat was het wel weer voor het afgelopen half jaar, oeps haha